Privacy

Posted on 1 juli 2014

14


Al decennia lang is de zorg voor onze jeugd erg versnipperd geregeld. Voor ieder deelprobleem is een specialisme ontstaan. Ieder met een eigen financieringsstroom en een eigen toetsingskader. De veelgehoorde wens nu eindelijk eens te komen tot één gezin,één  plan en één regisseur kan niet vervuld worden zolang die ‘schotten’ blijven bestaan. In 2015 worden gemeenten verantwoordelijk voor de jeugdzorg. En kan er (tenminste in theorie) werk gemaakt worden van echte samenwerking.

Een lang gekoesterde wens zou in vervulling kunnen gaan. Voorlopig lijkt het er op dat gemeenten inderdaad meer ruimte krijgen. Voorlopig zeg ik. Want de tegenbeweging wordt hier en daar al ingezet. Samenwerken is in mijn ogen iets anders dan wekelijks bijeen komen om verslag te doen van je eigen werkzaamheden. Samenwerken is kennis en informatie delen en samen tot afstemming komen. Samenwerken is samen werkelijk komen tot een gezamenlijk plan. Dan zul je per definitie informatie moeten delen. En daar dreigt de schoen te gaan wringen.

Het is absoluut een minderheid. Maar sommige professionals hebben eigenlijk geen zin om informatie uit te wisselen. Ze hebben last van wat ik doorgeslagen beroepseer noem. Zij zijn er rotsvast van overtuigd dat alleen de door hen zelf verkregen informatie juist en relevant is. Informatie verkregen van ‘goedwillende amateurs’ van andere instellingen moet echt geverifieerd en in het juiste perspectief geplaatst worden. En het delen van eigen informatie met anderen om te komen tot een gezamenlijk plan zou met het oog op de privacywet op bezwaren kunnen stuiten. Wil samenwerking lukken dan mag die ruimte niet geboden worden.

Privacy is natuurlijk wel een issue. Gevoelige (medische) informatie mag echt niet op straat terecht komen. En is niet voor iedereen bestemd. Maar de wet op de privacy mag niet gebruikt worden als excuus voor professionals om geen informatie te hoeven delen. Gelukkig lijken gemeenten van minister Plasterk de ruimte te krijgen om ‘werkendeweg’ eventuele problemen rond privacy wetgeving weg te werken. Maar juist daar wil het College Bescherming Persoonsgegevens een stokje voor te steken. “Bij hun voorbereidingen op het integraal werken in het sociaal domein moeten gemeenten van meet af aan rekening houden met de regels uit de Wbp.”

Op zich klinkt het logisch wat het CBP zegt. Maar de privacy wet is niet aangepast op de nieuwe situatie. Er zijn geen duidelijke kaders afgesproken. Als gemeenten en instellingen met de oude wet moeten werken in de nieuwe situatie dan wordt het helemaal niks met die integrale aanpak. Dan mogen de budgetten wel ontschot zijn, maar hebben we direct nieuwe schotten opgeworpen. Privacy is een punt waar we samen uit moeten komen. In het belang van kinderen en hun families. Maar hameren op bescherming van persoonsgegevens mag geen excuus worden om niet te hoeven (of kunnen) samen werken. En dat gaat op deze manier wel gebeuren. Laten we gegevens gewoon delen waar dat nodig is. En als professionals met gezond verstand naar privacy problemen kijken. En deze vervolgens praktisch oplossen.

Posted in: Uncategorized