De gemeente Maasdonk wilde een monument onthullen met daarop de namen van slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog en de namen van Duitse soldaten die, afhankelijk van de manier waarop je er naar kijkt, zowel dader als slachtoffer zijn. De felle discussie die het monument losmaakt doet denken aan de ophef rondom het gedicht Foute Keuze van de vijftienjarige Auke de Leeuw dat uiteindelijk niet is voorgelezen tijdens dodenherdenking.
Als ik de discussie volg en de reacties op internet lees, valt me op hoe fel de toon is en hoe graag mensen elkaar de maat nemen. Vanuit de rol van slachtoffer valt het niet te begrijpen dat ‘daders’ op hetzelfde monument staan of dat er tijdens een dodenherdenking ook aan hen aandacht wordt besteed. Deze in mijn ogen begrijpelijke houding is dan weer aanleiding voor sommige ‘neutrale’ Nederlanders om nabestaanden van Joodse slachtoffers uit de oorlog in Nederland in verband te brengen met misstanden rondom de Palestijnse kwestie van nu in Israel. Het is blijkbaar heel belangrijk ook op internet duidelijk te maken dat je aan de ‘goede kant‘ van de geschiedenis staat. (Lees sommige reacties op de site van het Brabants Dagblad en huiver).
Als de geschiedenis van de vorige eeuw iets duidelijk maakt dan is het dat de mens (ook) in staat is tot alle kwaad. De historicus Daniel Goldhagen heeft overtuigend aangetoond dat er niet eens zoveel voor nodig is om mensen zover te krijgen. Helaas blijkt ook het kwaad dus iets heel menselijks. Het verleden en heden alleen bekijken met de ogen van slachtoffer of aanklager brengt ons niet verder.
Wat mij betreft heeft de Zuid-Afrikaanse bisschop Desmond Tutu gelijk, wanneer hij spreekt over de ‘enige kans op een nieuw begin’. “Vergeven is niet vergeten, het is juist een vorm van onthouden – onthouden en geen gebruik maken van je recht om terug te slaan. Het is een tweede kans op een nieuw begin. En met name dat onthouden is heel belangrijk. Daardoor ontstaat de kans dat gebeurtenissen zich niet weer herhalen.” Wanneer het monument in Geffen daar niet aan bijdraagt, is er geen goed van te maken.
René Peters 
Patrick
18 oktober 2012
Je geeft met Desmond Tutu een heel mooiivoorbeeld aan!!,een tweede kans op een nieuw begin.I.en heel natuurlijk blijft dan ook dat onthouden heel belangrijk!!
Luc
18 oktober 2012
Forgiven but never forgotten. Het mes snijdt aan twee kanten.De holocaust mag nooit worden vergeten en datgene er gebeurd is met 7 miljoen joden is met geen enkel betoog goed te praten.
Echter de Duitsers die 1936 tot 1945 dienden in Nazi Duitsland wisten het niet beter. Sterker nog het lijkt er wel op (op enkele uitzonderingen) dat ze door het populisme en neofascisme in trance raakten. Jammer genoeg zover in trance dat ze onbegrijpelijke order uitvoerden. Wat was hun optie? Zelf de dood vinden als ze in het verzet zaten?
Nogmaals goed valt het niet te praten maar ook de Duitsers die gesneuveld zijn, zijn slachtoffers in een andere zin, maar ook zij waren vaders en zonen, moeders en dochters.
Forgiven but never forgotten.
Titus Brandsma waarschuwde al lang vóór de tweede wereldoorlog dat populisme en rassenhaat Europa zal schaden. Hij kreeg gelijk en moest het uiteindelijk door zijn verzet, net zoals vele joden, met de dood in een concentratiekamp bekopen.
We hebben er schijnbaar 70 jaar na dato niets van geleerd want mensen luisteren nog steeds liever naar extreme leuzen en oneliners dan naar gedegen onderbouwde betogen…