Onder de titel, Samen voor onze jong, heb ik een boekje gemaakt met een verzameling blogs uit het afgelopen jaar. Dat boekje wordt verkocht voor vijf euro per stuk en alle vijf de euro’s gaan naar een project van de stichting Vrienden van Hunedoara.
Uiteraard hoop ik dat veel mensen het boekje gaan kopen en de inhoud waarderen. Ik probeer na te denken over de wereld om me heen en schrijf daar graag over. Het zou mooi zijn wanneer mensen zich in mijn schrijfsels en gedachten herkennen. En wie weet heeft dat weer een kleine invloed op mijn eigen toekomst als eventuele wethouder voor een nieuwe periode.
Een van mijn grote drijfveren is het werken voor en met jonge mensen. Daarom wil ik aan de verkoop van het boekje een goed doel koppelen dat juist ook voor jonge mensen belangrijk is. Ik heb ervoor gekozen een project te steunen van de stichting “vrienden van Hunedoara.” Een grote groep jongeren uit Oss gaat helpen bij het realiseren van een uitbreiding van een school voor kinderen met een beperking in Roemenië. Dat is goed voor de Osse jongeren en uiteraard goed voor de gehandicapte kinderen in Roemenie. Dat doel wil ik graag steunen.
Door mijn schrijfsels op deze manier te bundelen en te verspreiden denk ik jonge mensen in Oss en Roemenië te helpen. Bovendien is schrijven gewoon erg leuk. Ik hoop via mijn weblog en dit boekje ook bekendheid te geven aan mijn ‘verhaal’ over de werkelijkheid. Dat is mijn werk. Maar ik ervaar het gelukkig als meer dan alleen mijn werk.
Maandag 15 oktober presenteer ik het boekje om 21.00 uur in de Osse Jozefkerk. Het boekje is te bestellen via de website van het CDA in Oss en is vanaf 20 oktober bovendien te koop bij boekhandel Derijks in Oss.
René Peters 
Johan
12 oktober 2012
En waar kan ik dat boekje kopen?
renepetersoss
12 oktober 2012
Dom van me, Johan. Staat nu goed in de blog! Bedankt.
Juul van de Kolk
16 oktober 2012
Rene Ik zal zeker je boekje kopen. Ook zal ik je blogs in het vervolg lezen. Als je volop mee wilt doen in de samenleving is het van het grootste belang, dat je meeleeft in je samenleving en daar ook uiting aan geeft. Daarom heb ik altijd gezocht naar mogelijkheden om anderen daar zoveel mee te bereiken. 26 jaar geleden kwam ik in Oss. Mijn eerste vrouw was gestorven en ik vond een nieuwe levensgezel in Oss. Ik was uit liefhebberij altijd al maatschappelijk actief, vooral in de onderwijsvakbond AOb en het FNV. Mijn werk kon ik ook afsluiten.Ik was directeur van Vormingscentrum werkende jongeren in Noord-Limburg en de fusie met het KMBO Venlo lukte. Toen ik in Oss kwam had ik plotseling niets meer te doen. Ik bood me als vrijwilliger aan bij de lokale FNV, maar die wilden eerst wel eens zien wat voor vlees ze in kuip hadden. Intussen was ik 58 jaar (in 1987). Ik werd daarom lid van de ouderenbond ANBO. Daar was volop werk aan de winkel. Ze hadden een groot probleem. De verschillende ouderenbonden hadden ruzie. Ze hadden een Overlegorgaan Samenwerkende Ouderenorganisatie Oss (OSO). KBO en PCOB hadden de afgevaardigde van de ANBO in de OSO laten afzetten. Ze heette Bep de Rooij, ze was ook veel te rood, volgens KBO en PCOB.
Aan mij vroeg de ANBO om lid van OSO te worden en om te proberen er nieuw leven in te blazen. In OSO begonnen we zoveel mogelijk mensen uit de achterban bij de organisatie te betrekken. Werkgroepen waarin ook ongeorganiseerden konden meedoen deden voorbereidend werk voor het OSO-bestuur. Het werkgroepje “informatie en publiciteit” nam contact op met het weekblad de Regio en kon daar vanaf 01.07.1993 wekelijks zijn verhaal kwijt. Die rubriek zal binnenkort beeindigt worden. Dat heeft de volgende oorzaak.
Ik ben 20 jaar actief gebleven in het OSO-bestuur, meestal al secretaris en ik schreef meestal
in overleg met de werkgroep de stukjes voor de rubriek. Na 20 jaar vond ik hoog tijd om uit het bestuur van OSO, dat intussen Senioraad Oss heette, te stappen. Ik vond dat meer jongeren aan bod moesten komen. Toen ik merkte dat het bestuur van de Seniorenraad het soms niet eens was met mijn stukjes, heb ik het bestuur telkens ter goedkeuring voorgelegd, want ze werden ingezonden onder het logo (en dus onder verantwoordelijkheid) van het bestuur.
Na het nieuwe College en de volgens mij onevenredig harde bezuinigingen op de WMO (ouderen en mensen met een beperking) kreeg ik geen goedkeuring als ik daarover schreef.
Ik heb dat te respecteren. Daarom wil ik geen stukjes onder het logo van de Seniorenraad schrijven. Ik kan geen stukjes schrijven die me niet boeien.
Nu ik die blogs van je zie, denk ik dat ze een goede mogelijkheid bieden om toch mijn bijdrage aan de samenleving te kunnen realiseren. Ik ben weliswaar digibeet, maar die hindernis moet ik kunnen nemen.
Vriendelijke groet
Juul van de Kolk