Sentimentele samenleving

Posted on 1 november 2011

6


We hebben de rede opgeofferd aan de cultus van het gevoel, stelt Theodore Dalrymple in zijn laatste boek. We laten ons met andere woorden in steeds grotere mate leiden door emotie en minder door onze ratio. Sterker nog, hoe meer emotie we tonen, hoe beter we bij anderen over lijken te komen. Dat is geen goede ontwikkeling, stelt Dalrymple. Het maakt inhoudelijk politiek bedrijven moeilijker. Heeft hij een punt?

 In het Brabants Dagblad van 1 november staat een interview met prof. Beunders. Hij legt uit hoe het kan dat Nederland zo ineens en zo massaal achter een asielzoeker gaat staan. “Mauro is heel tastbaar, menselijk. Veel mensen hebben een schuldgevoel dat de wereld onmenselijk en hard is, en dat zij dat zelf ook teveel zijn geworden. Dat knaagt. Mensen zoeken een uitlaatklep om te bewijzen dat ze wel degelijk een hart hebben”.

Doorgaans hebben we het in de politiek niet over individuele gevallen. Dit om rechtsongelijkheid te voorkomen. Dat neemt niet weg dat de schrijnende situatie van een individu duidelijk kan maken dat er in de wetgeving, of in de manier waarop deze wordt toegepast, iets niet deugt. Als dat zo is (en ik vind dat dat in dit geval zo is) moet de wet worden aangepast. Dat Mauro moet blijven is voor mij duidelijk. Dat de tweede kamer over de grote lijnen gaat ook. Teveel emotie en te weinig afstand helpt inderdaad niet. Dalrymple heeft wat mij betreft een punt.

Posted in: Uncategorized