Pak af die telefoon

Posted on 14 juni 2016

1


“Stel grenzen aan het gebruik van een mobiele telefoon. Dat heet opvoeden.” Dat schrijft Ingrid Schouten in een opiniestuk dat uit mijn hart gegrepen is. “Hoe komen kinderen anders toe aan een goede nachtrust? En hoe kunnen ze zich anders ooit nog concentreren?” Het is een ongemakkelijke waarheid. Maar voor mij is het duidelijk dat Schouten gewoon gelijk heeft.

Ik kan de commentaren onder dit blogje al uittekenen. “Mijn kind moet altijd bereikbaar zijn. Het zijn onzekere tijden. En hoe weet ik anders hoe het met haar gaat.” En er zijn altijd wel een paar docenten die een hele goede toepassing van smartphones in de klas van grote meerwaarde vinden. Het zal allemaal best. Volgens mij zit het anders.

Het lijkt me niet gezond wanneer ouders ieder moment van de dag exact op de hoogte willen zijn van het wel en wee van hun kind. Een kind moet vrijheid ervaren om te kunnen groeien. En daar hoort absolute bereikbaarheid niet bij. En natuurlijk zijn er mooie toepassingen van smartphones die bruikbaar zijn in de klas. Maar de waarheid is dat die krengen vrijwel uitsluitend worden gebruikt voor andere doeleinden.

Zou het zo kunnen zijn dat ouders en leraren argumenten verzinnen om hun onmacht niet onder ogen te hoeven zien? Het (tijdelijk) afnemen van een mobiele telefoon kan hele heftige reacties teweeg brengen. Vergelijkbaar met het amputeren van een vingerkootje. Maar ik ben het helemaal eens met Schouten. Als we die strijd niet aangaan, doen we onze kinderen ernstig tekort. Grenzen stellen is lastig. Maar een kind met chronisch slaapgebrek en een concentratieprobleem is vast lastiger.

Posted in: Uncategorized