Last van Den Haag

Posted on 6 december 2015

3


 

“Haags gedrag zit gemeenten dwars,” aldus Nieuwsuur. “Burgemeesters hebben bij de opvang van vluchtelingen last van de retoriek in Den Haag. Die ondermijnt hun zoektocht naar draagvlak bij de bevolking.” Die burgemeesters hebben groot gelijk. Den Haag zendt dubbele boodschappen uit. Dat ondermijnt ieder draagvlak. Niet alleen rondom de opvang van vluchtelingen. Maar ook rondom de huisvesting en integratie van nieuwkomers. Die dubbele boodschappen maken het gemeenten knap lastig. Deze bijdrage verscheen op 10 december als opiniestuk in het Brabants Dagblad.

Mensen moeten opgevangen worden. Gemeenten werken daar, op verzoek van Den Haag, aan mee. Een echte keus is dat niet. Want nee zeggen is eigenlijk geen optie. Mensen leg je niet in de vrieskou, ongeacht je politieke voorkeur. Burgers maken zich zorgen. Daar hebben ze goede en minder goede redenen voor. Het creëren en behouden van draagvlak onder de bevolking is belangrijk om de opvang van vluchtelingen goed te laten verlopen. Gemeenten doen daar hun uiterste best voor. Het helpt dan natuurlijk niet dat politiek Den Haag, van links tot rechts, bij ieder incident reageert. Als een vluchteling om wat voor reden dan ook, roeptoetert dat hij lid is van IS en een handvol andere terroristische organisaties, dan weet niemand of dat waar is. Toch zijn kamerleden er, ook zonder die wetenschap, als de kippen bij om ‘duiding’ te geven. “Dit is alarmerend. Het lijkt erop dat mensen met een geradicaliseerde achtergrond zich schuilhouden binnen de vluchtelingenstroom! Worden de ‘vluchtelingen’ wel voldoende gescreend? Hoe garandeert men dat er geen terroristen het land binnenkomen.” Dat zich incidenten kunnen voordoen weet iedereen. Het lijkt er op dat Den Haag tegen gemeenten zegt: “Als jullie die vluchtelingen voor ons opvangen, dan maken wij de burgers extra bang en ongerust. En als die burgers dan gaan schreeuwen, dan zullen wij daar vanuit Den Haag schande van spreken.”

Naast de opvang van vluchtelingen hebben gemeenten een taak in de huisvesting van zogenaamde statushouders. Naar rato van het aantal inwoners krijgen gemeenten een lijst met mensen waarvoor woonruimte geregeld moet worden. Dat is geen vraag, dat is een opdracht. Gemeenten zijn verplicht die woonruimte te regelen. En het liefst een beetje snel. Want de asielzoekerscentra zitten overvol. In samenwerking met woningcorporaties doen gemeenten hun uiterste best dat goed te organiseren. Ook daarvoor is draagvlak bij de bevolking nodig. Dan is het toch vreemd dat zelfs regeringspartijen roepen dat Nederlandse woningzoekenden niet langer van de huurwoningenmarkt verdrongen mogen worden? Of heeft men over die mogelijke consequentie niet nagedacht bij het verstrekken van de opdracht?

En dan de integratie van nieuwkomers. Het is belangrijk dat mensen de Nederlandse taal en gewoonten leren, snel aan het werk komen en normaal deelnemen aan de maatschappij. Gemeenten moeten daar in investeren. Ook voor die investering is draagvlak nodig. Maar volgens de grootste regeringspartij moeten we juist heel terughoudend zijn met de integratie van nieuwkomers, tot we heel zeker weten dat ze hier mogen blijven. En dat duurt volgens hen gemiddeld vijf jaar. In al die jaren vindt men het niet wenselijk te investeren in taalverwerving, werk of integratie. “Want dat is niet aan de samenleving uit te leggen.”

Maar hoe denkt men dat mensen die onze taal niet spreken, onze cultuur niet kennen en vijf jaar lang verplicht binnen hebben gezeten, ooit nog aan het werk komen? Over vijf jaar kunnen we wijzen op tabellen waaruit blijkt dat voormalige vluchtelingen de taal niet kennen, niet werken en veel vaker dan Nederlanders gebruik maken van medische voorzieningen. Verrassend.

Natuurlijk begrijp ik dat Haagse politici de krant willen halen. En natuurlijk begrijp ik dat incidenten of oneliners daar een goede aanleiding voor kunnen zijn. Aan de ene kant krijgen gemeenten de opdracht werk te maken van de opvang, huisvesting en integratie van vluchtelingen. Aan de andere kant sloopt Den Haag ieder draagvlak dat nodig is om die taken ook goed uit te voeren. Laten we eerlijk zijn. Gemeenten zijn alleen in theorie ‘de eerste overheid’. In de praktijk zijn het steeds meer uitvoeringsorganen van rijksbeleid. En dat gaat echt gemakkelijker wanneer de opdrachtgever geen dubbele boodschappen uitzendt. “Ja, gemeenten helpen (op ons verzoek) bij de opvang van vluchtelingen. Maar wij maken ons grote zorgen om uw veiligheid!!” “Ja, gemeenten zijn (op ons verzoek) verantwoordelijk voor de huisvesting van statushouders. Maar wij vragen ons af of er nog wel woningen zijn voor Nederlanders.” “Ja, gemeenten moeten er voor zorgen dat nieuwkomers integreren en meedoen in de maatschappij. Maar wij zijn bang dat uw zuurverdiende centjes uitgegeven worden aan mensen die hier niet mogen blijven.” Dat doe je toch niet als opdrachtgever?

Posted in: Uncategorized