Een èchte leraar

Posted on 27 april 2014

3


Een echte leraar is overleden. Wie hem kent weet over wie ik spreek. Er zijn vijf mensen die me ooit hebben geïnspireerd om echt les te geven. En deze mens is er een van. Achter in de vijftig toen ik mijn eerste lesjes gaf. Een voorbeeld in veel opzichten. Bedankt voor alles.

“Kijk gewoon naar die jong. Naar wie ze zijn en wat ze nodig hebben. En wees niet te bang om in te grijpen. Als je echt van ze houdt dan verstaan ze dat wel”. Roken mocht gewoon. En ook in de personeelsruimte. En roken deed deze mens. Met bijna even veel hartstocht als lesgeven. “Als je les wilt geven moet je jezelf kunnen relativeren. En af en toe grapjes maken helpt daarbij.” Ik heb heel veel van hem geleerd. Gewoon door te luisteren. Door te luisteren naar deze wijze meester achter zijn rookgordijn, tijdens een willekeurige middagpauze.

“Halleluja, de Heer is waarlijk opgestaan. En nu jij, lamme jongen!” Als jonge docent waren dat de eerste woorden die deze oude meester tegen me sprak tijdens het introductiekamp van klas een. Het moest vlug gaan. Maar het klonk niet hard. Laat staan gemeen. Het klonk vol liefde. Vijf minuten later, tijdens het toiletteren, zei hij: “Vroeger had ik twee handen nodig om mijn ochtenderectie omlaag te duwen. Nu kan ik dat gemakkelijk met een hand. Wat denk jij René, ben ik in de loop der jaren nu zoveel sterker geworden?” Ik was direct gek op deze mens.

Als je ergens mee zat, kon je bij hem terecht. Orde problemen kende hij niet. Naar hem luisterde ieder kind. Problemen met de directie kende hij ook niet. Naar hem luisterde ieder directielid. Of ze hadden geleerd hem te negeren. Onvergetelijk was het waxinelichtje op de hoek van zijn bureau. Met daarbij zijn foto, een schoteltje en de tekst: “Denk aan mij.” Een grap natuurlijk. Maar  na al die jaren werkt het nog steeds. Piet bedankt.

 

 

Posted in: Uncategorized