Mandela en de springboks (one nation, one team)

Posted on 5 december 2013

1


Nelson Mandela, een icoon, een held, een groot man is overleden. Meer dan wie ook maakte hij het verschil. Het is niet genoeg dat velen onrecht zien. Iedere verandering begint bij één mens. Bij een bijzonder mens met een droom en de onwrikbare en geduldige wil iets in beweging te zetten. Net als Gandhi en Martin Luther King was Mandela zo’n mens. Dankbaarheid en een bewondering voor wat hij heeft gedaan zijn op zijn plaats.

Bewondering voor een mens die persoonlijk onder onrecht geleden heeft maar er (uiteindelijk) niet voor koos om in boosheid en wrok in het verleden te leven. Die er, toen eenmaal bereikt was wat bereikt moest worden, voor koos zijn vijanden aan zich te binden. Die probeerde de droom zoals Martin Luther King hem verwoorde te leven. Dat er een dag zal komen dat de zonen van voormalige onderdrukten en de zonen van voormalige onderdrukkers gezamenlijk aan de tafel van broederschap zullen aanschuiven.

In 1995, toen Mandela nog maar kort president was, mocht Zuid Afrika het WK rugby organiseren. Maar de Springboks, de wereldberoemde Zuid-Afrikaanse rugby­ploeg, werd van oorsprong door witte Afrikaners gedomineerd. Het springbok embleem stond in de ogen van veel zwarten symbool voor jarenlange uitsluiting en discriminatie. Mandela koos er niet voor om het symbool dat voor Afrikaners trots en voor anderen onderdrukking betekende te verbieden. Hij omarmde het en maakte het een symbool voor alle Zuid Afrikanen.

Zuid Afrika deed het goed op het WK. Tot grote vreugde van blank èn zwart. En het haalde de finale. Vlak voor die beslissende wedstrijd stapte Mandela het veld op om zijn landgenoten geluk te wensen. Hij was gekleed in het groengele shirt van de Springboks met het rugnummer van de aanvoerder, François Pienaar. Een witte Afrikaner. Meer nog dan de beelden van zijn vrijlating staan die beelden van Mandela mij bij. Een groot man. Voor zwart èn blank.

Posted in: Uncategorized