Participatiefundamentalisten?

Posted on 4 oktober 2013

2


Kinderen vanaf 5 jaar moeten in de gemeente Gouda verplicht hun zorgbehoevende ouders helpen in de huishouding kopt  het AD. En staatssecretaris van Rijn schijnt vrijwilligerswerk verplicht te willen stellen voor ouderen, zieken en gehandicapten die zorgafhankelijk zijn. Zijn die participatiefundamentalisten nu helemaal van de pot gerukt? Of liggen de zaken toch wat genuanceerder?

Ik weet niet hoe het met jullie zit. Maar het lezen van dit soort krantenkoppen roepen beelden bij me op. Van kleine meisjes die als een soort Assepoester direct uit school de vloer moeten schrobben met koud water uit van die rammelende metalen emmers. En van dementerenden die verplicht moeten voorlezen op een kinderdagverblijf maar nooit verder komen dan pagina 1, omdat ze op het einde van die bladzijde vergeten zijn dat ze bovenaan waren begonnen. Ik ben wat betreft die beelden niet uniek. Twitter ontplofte bijna van de boze reacties naar aanleiding van de berichtgeving in de media.

Maar wat stáát er nu eigenlijk? Er staat dat de gemeente Gouda bij de beoordeling of iemand hulp in de huishouding nodig heeft ook zal kijken naar wat inwonende kinderen kunnen doen. Wacht eens even, is dat nieuws? Het zal toch niet zo zijn dat de gemeente op kosten van de gemeenschap iemand inhuurt om de ramen te wassen bij een moeder met inwonende volwassen kinderen? Tot nu toe blijkbaar wel dus.

En op radio 1 vindt staatssecretaris van Rijn mensen verplichten tot vrijwilligerswerk in ruil voor zorg een „belachelijk idee”. Daarover zijn we het dus eens. Hij meent dat er een „karikatuur” van zijn wetsvoorstel wordt gemaakt. Hij wil een „betrokken samenleving, geen voor-wat-hoort-wat-maatschappij”. Maar vrijwilligerswerk kan mensen wel uit hun eenzaamheid halen, zegt hij.

Eigenlijk best een genuanceerd verhaal dus. De in de krant opgeroepen beelden stroken in ieder geval niet volledig met de werkelijkheid. Toch blijft het oppassen met fundamentalisten. Met participatiefundamentalisten en met hun felste tegenstanders. Geloven in de kracht van mensen is goed. Maar ook aan dat geloof zitten grenzen. Het is zoeken naar een evenwicht tussen wat van mensen verwacht mag worden en wat niet meer. Het is zoeken naar de nuance. In de krant is die nuance in ieder geval ver te zoeken.

Posted in: Uncategorized