Hoera we vergrijzen!

Posted on 10 juni 2013

1


Er is geen ontkomen aan. Nederland vergrijst. En dat is maar goed ook. Er is bijna geen jong gezin te vinden dat het hoofd boven water houdt zonder de hulp van opa en oma. En het vrijwilligerswerk en verenigingsleven draaien voor een groot deel op de inzet van senioren. Mensen worden ouder en blijven langer dan ooit gezond en actief. Onze senioren hebben over het algemeen de tijd, de kennis en de wens om zich maatschappelijk nuttig te maken. Daar moeten we dankbaar gebruik van maken. Lang leve de vergrijzing!

Nederland is een bijzonder land. Zeker ook wat betreft onze omgang met senioren. In Italië word je rond je vijftigste pas als volwassene gezien. En in Japan sta je rond je vijfenzestigste aan de top van de maatschappelijke ladder. Wijsheid komt met de jaren, zo redeneren zij. In Nederland kom je na je vijfenvijftigste bijna niet meer aan de bak. Niks wijs en ervaren. Maar duur en niet flexibel.

De vergrijzing zien we in Nederland vooral als een probleem. Maar je moet er in tijden van jeugdwerkloosheid toch niet aan denken dat al die babyboomers collectief zouden weigeren met pensioen te gaan? Doorstroom op de arbeidsmarkt is belangrijk. En omdat de gemiddelde senior van onder de vijfenzeventig gezond en maatschappelijk actief is, snijdt het mes aan twee kanten.

Neen, de term ‘postactieve’ of nog erger ‘bejaarde’ dekt de lading zeker niet. Als je er op die manier over nadenkt is een kortingspas voor 65-plussers eigenlijk een zoet soort belediging. Net als een gratis fiets met trapondersteuning of andere leeftijdsgerelateerde voordelen. Een zoet soort belediging en zeker uit de tijd. Ervaring is op veel gebieden een pluspunt. Mensen willen zelfstandig zijn en zijn ook prima in staat zelf aan te geven waar ondersteuning wel noodzakelijk is. En die ondersteuning moet er dan ook onvoorwaardelijk komen. Of, in de woorden van mijn oma tegen een jonge stagiaire: “Doe jij het grove poetswerk maar. Dat is voor mij te zwaar. Ik doe de rest. Want van het fijne werk heb jij geen kaas gegeten.”

Het geeft geen pas mensen die elders in de wereld worden gezien als in de kracht van hun leven af te schrijven. Niet op de arbeidsmarkt, maar zeker ook niet daarna. Senioren kunnen wat. Ook wanneer het wat moeilijker gaat. De maatschappij steunt tenslotte niet voor niets deels op de inzet van senioren. Maar wanneer mensen echt zelf ondersteuning nodig hebben moet die er zijn. Onvoorwaardelijk en altijd! In een fatsoenlijk land als Nederland moet je daar op kunnen rekenen. Leve de vergrijzing!

Posted in: Uncategorized