Jezelf een vraag stellen

Posted on 19 maart 2013

1


Met enige regelmaat verschijnt er op deze weblog een gastbijdrage. Deze elfde gastbijdrage is geschreven door Ivo van Harmelen. Het is de toespraak, uitgesproken tijdens de lancering van de website http://www.zodoenwedatinoss.nl op 18 maart 2013

Jezelf een vraag stellen.Daarmee begin verzet. En dan die vraag aan een ander stellen.

Beste mensen,

Ruim een jaar geleden kwam ik hier formeel, samen met andere organisaties.

Op uitnodiging van en bij Vanessa Duterloo.

Om mee te denken over het invullen van Oss als Koplopergemeente.

Nog een initiatief van een vorig college.

Gevolgd door een gesprek met de wethouder die invulling moest geven aan een erfenis.

Het werd een bijzondere bijeenkomst met een bevlogen wethouder.

Iemand met gemeende interesse voor de medemens en die een open mind heeft.

Maar ook één, ja René, met een uitgesproken mening.

Onze verhalen, van Radar|GGD en COC, raakten je zichtbaar.

De één meer vanuit de professionele context, de ander meer vanuit het persoonlijke.

En daarom mensen mag ook ik hier vandaag staan!

Ook ik heb mijn verhaal vertelt, en niet alleen als vertegenwoordiger van het COC Noordoost Brabant, maar ook als mens die toevallig homo is.

Ooit. 22 jaar terug werd ik in een raadszaal als deze beëdigd. Als raadslid frontaal voor de zoemende camera’s van een lokale omroep. Wat volgt is het feliciteren. Mensen om ons heen vroegen toen wat gaan jullie doen? Doen? Daarbij doelden ze op zoenen natuurlijk.

We hebben het gedaan. En ook nog zo duidelijk dat zichtbaar was dat we niet zomaar vrienden waren. Het moest kunnen maar leverde wel de consternatie  gespreksstof op !

Ook bij familie. Want die kregen de vragen: “Moest dat nou zo nadrukkelijk? Was dat wel nodig? Ze wilden zeker shockeren?”  Fijn dat we de feedback terug kregen. Maar leuk was het niet. Zeker niet als er bij het overbrengen door je familie ook nog een ondertoon in zit.

Nu 22 jaar later zou het allemaal anders moeten zijn? De tijd vliegt, alles ontwikkelt verder. Gelukkig is er veel verbetert rondom homoseksualiteit, maar we zijn er nog lang niet. De snelle wereld van Internet, Twitter, Facebook en apps heeft er in ieder geval voor gezorgd dat contact zoeken met elkaar eenvoudiger is geworden. Maar daarna!

Nog steeds moeten we nadenken als we de straat op gaan hoe we ons gedragen.

Tonen we intimiteit? En zo ja, op welke manier. Hand in hand, gearmd. Wel of niet zoenen. Voor u, aanwezige hetero’s, vaak geen issue. Voor ons, homo’s, lesbo’s en transgenders wel!

Eén keer nageroepen als “homo” a là, maar meerdere keren? Bespuugd of beschimpt worden of nog erger ongewenst aangeraakt of in elkaar geslagen worden. Dan ga je niet alleen anders denken, maar ook anders  handelen. Dan gaat de spontaniteit ervan af!

Dat je je als homo moet verantwoorden over Gay Pride, Roze Zaterdag, Roze Maandag of het Osse Dolle Dinsdag. Verantwoorden. U hoort het goed?

Heb me nog nooit zo trots gevoeld als toen ik de eerste keer onder brug de Amsterdamse gracht op kwam tijdens de Canal Parade. Ik kwam niet voor hun, nee zij kwamen voor mij en al die mensen op de andere 80 boten. Niet 1, niet 2, maar een half miljoen.

Eén groot feest.

En weer die herkenning, toevallig door een shot op televisie. En weer die reacties.

Tegenwoordig kan ik het ook direct over de schutting gooien. Niet mijn probleem.

Maar waarom blijf ik me zo druk en soms ook kwaad maken over de discussies rondom weigerambtenaren, voorlichting over homoseksualiteit in het onderwijs, adoptie van kinderen binnen relaties van mensen van hetzelfde geslacht. En om uitspraken van Poetin en zijn kliek, de bemoeienis van Turkije en geestelijken binnen de Katholieke kerk.

Ja waarom?

Daarom, omdat het mij en ons iedere keer weer raakt. We worden nog steeds als anders gezien, als een bedreiging van de vrede en soms ook de goede zeden. En ingezet als wisselgeld tijdens onderhandelingen tijdens formaties. Te zot voor woorden.

Ook wij zijn mensen en hebben gevoel!

Nu lijkt het allemaal kommer en kwel. Dat is het natuurlijk ook weer niet! Gelukkig niet. Dat maakt ook dat je tegenwoordig veel stellen tegenkomt die al heel lang bij elkaar zijn. Even gelukkig, maar ook ongelukkig getrouwd als hetero’s. Maar we zijn ook blij dat we net als een man en vrouw onze relaties op een goede manier hebben kunnen bekrachtigen in een echt huwelijk. Alles goed geregeld. In één keer!

Zo denken mijn man en ik alweer na over ons 25 jarig samenzijn in 2014. Want dat houden we vast. Vanaf het begin. Toen gingen we er nog niet vanuit dat we via partnerschapregistratie ooit nog eens onze relatie om zouden “catten” naar een huwelijk. En bij zo’n bestendige relatie zijn ouders en familie ineens wel weer trots.

Gek hè? Maar dat mogen ze zijn ook!

Fijn dat u er allemaal bent vandaag. Vanuit de sport, ook daar kunnen we nog wel wat meer rolmodellen gebruiken, en waar blijft de eerste homoseksuele top voetballer? Uit onderwijs. De plek waar de meesten van ons tot de ontdekking komen dat er iets anders was en waar ieder kind minstens één keer voorlichting zou moeten krijgen. Vanuit de kerkelijke geledingen.  Ook daar is homoseksualiteit nog vaak een issue, en blijft het zoeken naar de echte Liefde. Of vanuit de ouderenzorg, een plek waar veel openlijk homoseksuelen weer in de kast gaan of opnieuw uit de kast moeten komen.

Of gewoon vanuit……

Zoals u hier nu allemaal bent heeft u vast tijdens mijn verhaal af en toe gedacht aan mensen in uw directe omgeving. En geloof me iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die homo, lesbo, bi of transgender is.  U heeft zich dan vast afgevraagd hoe die persoon zich zou kunnen voelen. Stel die vraag dan ook gewoon eens en kijk wat u er mee kunt.

René, bij jou heeft deze werkwijze geleid tot een actie. www.zodoenwedatinoss.nl.

Een website waarop mensen uit de samenleving zich kunnen laten zien en horen

en anderen laten weten hoe zij over sexuele diversiteit denken.

Een mooi initiatief dat eigenlijk landelijk navolging en zeker ook applaus verdient.

René voor vandaag heb ik me niet alleen door jou, maar ook door het gedicht “iemand stelt de vraag 2” van Remco Campert laten inspireren:

Iemand stelt de vraag 2

Verzet begint niet met grote woorden

maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin

of de kat die de kolder in z’n kop krijgt

zoals brede rivieren

met een kleine bron

verscholen in het woud

zoals een vuurzee

met dezelfde lucifer

die de sigaret aansteekt

zoals de liefde met een blik

een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen

daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen

René, jou bedanken hoeft niet.

Dat weet ik. Toch wil ik het wel, niet alleen in het algemeen, maar ook persoonlijk.

Omdat jij laat zien dat je als individu, en niet alleen als wethouder, iets in gang kunt zetten om een verandering in beweging te zetten.

Graag wil ik daarom wel mijn en onze waardering voor jou initiatief tonen

door iets te doen dat heel normaal zou moet zijn, maar toch niet altijd zo wordt gezien!

Ivo van Harmelen

’s-Hertogenbosch / Oss, 18 maart 2013

Posted in: Uncategorized