“Ouders van nu willen geen gehoorzaam kind”, kopt Trouw van 25 januari. “De roep om een strengere opvoeding zwelt aan, maar toch streven ouders niet naar gehoorzaamheid bij hun kind. Sterker nog, ouders hechten nu nóg minder aan een gehoorzaam kind dan dertig jaar geleden, vlak na de flowerpowertijd”.
Ouders schijnen wel te vinden dat andermans kinderen zich beter zouden moeten gedragen. Maar ze zijn dik tevreden over hun eigen opvoedpraktijken. (Ik sta er overigens precies zo in. Ik ben best tevreden over de opvoeding van onze dochter Mies. En ik vind soms ook dat andermans kinderen zich beter moeten gedragen.)
Maar opvoeden is niet eenvoudig. Opvoeden is gewoon hard werken. Niet zo heel lang geleden was het vanzelfsprekend dat er teruggevallen kon worden op grootouders, buren en buurt. Maar grootouders wonen tegenwoordig vaak verder weg. En het is verre van vanzelfsprekend dat we elkaars kinderen mee helpen opvoeden. Sterker, we accepteren vaak niet dat iemand iets van onze kinderen zegt.
Een dominant opvoedingsideaal dat volgens Trouw geen nadruk legt op structuur, gehoorzaamheid en fatsoen van een kind, in combinatie met lossere sociale verbanden, verklaart misschien deels de enorme groei van het aantal kinderen met een rugzakje. Het ene kind krijgt de diagnose ADHD, het andere die van een zwaardere of lichtere vorm van autisme. Niet voor niets gaan er steeds meer stemmen op die beweren dat ADHD geen ziekte is. “Hyperactiviteit is in verreweg de meeste gevallen geen medisch maar een gedragsprobleem.” De oplossing zit hem dan ook eerder in het versterken van ouders tijdens de opvoeding in combinatie met het opbouwen van sociale verbanden, dan in een verdere groei van het aantal diagnoses en het verstrekken van meer medicijnen.
Op zaterdag 26 januari stelden 34 eerste-communicantjes, waaronder onze dochter, zich voor aan een kerk, gevuld met ouders, grootouders en andere parochianen. Dat was een mooi moment. Maar hoe moeilijk het is om drie kwartier min of meer stil te moeten zitten en zijn, werd ook pijnlijk duidelijk. Pijnlijk, vooral ook voor de oren.
Vlak naast mij was een kind al enige tijd bezig zijn buurman te klieren. Zonder dat vader of moeder er iets van zeiden. Nadat ik daar na de viering een opmerking over maakte, werd me duidelijk gemaakt hoe dat kwam. “Onze jongens hebben ADHD.” Neen, beste mensen. Opvoedvragen zijn geen zorgproblemen. In ieder geval niet in de meeste gevallen.
René Peters 
L.g.
27 januari 2013
Opvoeden en opvoedkunde: het mooiste en moeilijkste vak, in theorieën maar zeker ook in de praktijk: opvoeden is hard werken, klopt René!
anton hoven
27 januari 2013
Je vader parafraserend : Om een kind goed op te voeden daar heb je een heel dorp voor nodig!
Patrick
27 januari 2013
de vrouw die hier altijd het BD bezorgt,kwam eind december met het jaarlijkse kaartje aan de deur,ze had haar dochtertje bij,ik gaf de vrouw een kleine bijdrage en het kind een rol mentos,het kind zei meteen dankjewel mijnheer! en wat zei Moeder??? Mijnheer ik heb ze goed opgevoeiert!!!
want ze moet van mij met 2 woorden spreken!!
hermine schaap
18 juli 2014
ooit zei iemand tegen mij;ouders worden is een wonder,ouders zijn een heel gedonder”.
het klopt wel.
het is het zwaarste beroep ter wereld,maar wel het dankbaarste.toch weet je nooit of je het goed deed.
er bestaat geen handleiding voor,jammer.
mijn kinderen zijn nu volwassen en ook mijn kleinkinderen wordt nu beleefdheid,eerlijkheid en betrokkenheid bijgebracht..
in onze tijd vroeger bestond ADHD niet.
laat mij een ;moderne” ziekte,die te pas en te onpas gebruikt wordt.
als je vroeger te druk was kreeg je een draai om je oren en bij anderen thuis kreeg je dan ;de blik”,wist je dat het thuis hommeles zou worden.
anderen durfden je nog aan te spreken op je gedrag,kom daar nu maar eens om.
je blijft je altijd afvragen,deed ik het goed?
je kunt slechts je best doen,voor ze klaar staan,liefde geven en proberen normen en waarden bij te brengen.
meer kun je niet doen.