Meten met twee maten

Posted on 16 januari 2013

2


“Veel ouders meten met twee maten”, kopt het Brabants Dagblad op 14 januari. “Scholen mogen best strenge regels hanteren, vinden de meeste ouders. Maar niet voor hun eigen kind”. En: “Veel ouders vinden dat docenten moeten openstaan voor kritiek, maar willen zelf niet worden aangesproken”. Een herkenbaar beeld al betreft het volgens mij een kleine minderheid. En goed vergelijkbaar met trajecten waarbij bezuinigd of gehandhaafd moet worden.

Binnen de landelijke politiek wordt soms verzucht dat de kiezer best begrijpt dat er moet worden bezuinigd. Maar dat niemand wil dat die bezuinigingen hem of haar persoonlijk raken. Ook een stevige aanpak van bijvoorbeeld verkeershufters kan op veel bijval rekenen. Tenminste tot het moment dat een enorme boete op de deurmat valt, wanneer je zelf eens te hard gereden hebt. Niet alleen ouders, maar ook kiezers meten soms met twee maten.

Op scholen waar de ouderbetrokkenheid hoog is, komen misverstanden en onenigheid tussen ouders en leerkrachten veel minder voor. Bovendien presteren kinderen veel beter, wanneer ouders en de school goed samenwerken. Betrokkenheid zorgt voor een beter en veiliger leerklimaat. Het betrekken van ouders moet zeker niet doorschieten naar “u vraagt, wij draaien”. Maar de tijd dat ouders blij mochten zijn twee keer per jaar op ‘audiëntie’ te mogen komen om te merken dat de docent nauwelijks weet wie hun kind is, die tijd is bij de meeste scholen wel voorbij. Betrokkenheid is dialoog met respect voor ieders rol en kwaliteit. Veel scholen besteden daar terecht veel aandacht aan. Scholen willen betrokken ouders en vragen actief van ouders om zich ook betrokken te gedragen. Er zullen altijd mensen zijn die met twee maten meten. Maar betrokken mensen toch meestal niet.

De politiek worstelt enorm met de betrokkenheid van burgers. Eens per vier jaar (of veel vaker) gaan we naar de stembus. Voor veel mensen was het dat dan wel. En gezien de grote hoeveelheid zwevende kiezers of niet-stemmers voelt stemmen als de jaarlijkse gang van een ouder naar de school waar ze je kind niet kennen. Het veelvuldig gebruik van internetpolls of opiniepeilingen werkt eerder averechts. Het wekt de indruk dat de wens van de meerderheid direct vervuld zal worden (u vraagt, wij draaien). Zo werkt het niet en dus neemt de betrokkenheid nog verder af. “Ze luisteren toch niet naar wat ik zeg.” Net als het onderwijs moet ook de politiek burgers betrekken bij het besturen van de gemeente of het land. En wel zonder te vervallen in plat populisme. Dat is niet eenvoudig. En eigenlijk liggen de goede voorbeelden niet voor het oprapen. Maar tot het moment dat betrokkenheid echt goed van de grond is gekomen, zullen ontevredenheid en misverstanden aan de orde van de dag blijven. Iemand suggesties?

 

Posted in: Uncategorized