Afhankelijk van hun inkomen gaan mensen met een hoog inkomen vanaf 2014 ruim 480 euro per maand aan zorgpremie betalen. Dat meldt de NOS op basis van berekeningen naar aanleiding van het maandag gepresenteerde regeerakkoord van VVD en PvdA. Mensen met een middeninkomen gaan ook meer betalen dan nu het geval is. Mensen met een laag inkomen juist minder. Samsom en Rutte spreken tegen dat de gevolgen groot zijn. Wie gelijk heeft kan ik niet beoordelen. Maar moet de discussie alleen over het verdelen van de rekening gaan?
Op dit moment geeft een gezin met twee kinderen dat 1,5 keer modaal verdient 23 procent van zijn bruto-inkomen uit aan collectieve zorg. Naar verwachting loopt dat in 2040 op naar 45 procent. De discussie die op dit moment in volle hevigheid losbarst gaat over de verdeling van die kosten. Afhankelijk van je politieke voorkeur wordt benadrukt dat de ‘middeninkomens’ zwaar gepakt worden (CDA), zeg je dat werken niet meer loont (D’66) of stel je dat Rutte zijn kiezers heeft bedrogen (PVV). Met dat laatste schijnen veel VVD’ers het trouwens wel eens te zijn. Toch is de verdelingsdiscussie wat mij betreft niet de belangrijkste discussie.
Iedereen zal het eens zijn met de stelling dat goede zorg bereikbaar moet zijn voor alle mensen. En vrijwel iedereen zal beamen dat het redelijk is meer bij te dragen wanneer je meer verdient. De discussie zou breder moeten zijn dan de verdelingsvraag. Zijn er grenzen aan wat we met zijn allen voor zorg willen uitgeven, en hoe ver willen we dan gaan? Wat kunnen we van mensen zelf vragen en wat moeten we als gemeenschap echt verzekeren? Heeft je levensstijl invloed op de solidariteit die je mag vragen als je ziek bent? Hoe komen we af van de ‘perverse’ prikkels die wel degelijk in de zorg aanwezig zijn en die de kosten onnodig opdrijven? Hoe voorkomen we meer dan nu onheus gebruik van voorzieningen? Zomaar wat vragen die ook gesteld moeten worden.
Solidariteit is een belangrijk iets. Maar wanneer je solidariteit vraagt moet transparantie geboden worden. Of de gevolgen van het inkomensafhankelijk maken van de zorgpremie nu groot zijn of niet; de verdelingsvraag en de verhitte debatten zoals die nu gevoerd worden hebben wat mij betreft een groot voordeel. De echte discussie rondom de kosten van de zorg komt alvast op gang.
Dick van den Hengel
31 oktober 2012
Solidariteit is goed, alleen dit gaat buiten alle proporties!
Als het kabinet haar plannen gaat doorvoeren dan ga ik geen zorgpremie meer afdragen.
Dit gaat boven mijn solidariteit te boven en is een ordinaire belastingmaatregel om hardwerkende burgers nog meer belasting te laten betalen.
Waarom?
– Een lage zorgpremie van € 20,-/mnd is geen prikkel voor een efficientere zorg
– Een hoge zorgpremie van € 457,-/ mnd is geen solidariteitsbijdrage. Maar het 20-voudige van een lage zorgpremie. Verdien ik dan 20 keer zoveel met €70.000,-/jaar ten opzichte van? Ik betaal toch ook meer belasting zowel absoluut en procentueel voor elke Euro die ik verdien, mag geen gebruik maken van allerlei toeslagen. Is dat geen solidariteit?!!
Meulenbroek@localhost
1 november 2012
Hallo Rene,
Zo super om over de zorgdiscussie in de bredere context te plaatsen!
Ik wil overigens graag m.n. voor het goede doel nog een boek of ben je er al doorheen?
Met vriendelijke groet,
Dsire Meulenbroek
Afdeling Vastgoedbedrijf
Team Vastgoedmanagement
* 0412 685893 of 06-34083908
* d.meulenbroek@oss.nl
________________________________
Juul van de Kolk
2 november 2012
Wat ik als vrijwillig ouderenadviseur bij RIGOM vaak tegenkom:
De mensen willen meestal niets liever dan zoveel mogelijk voor zichzelf zorgen, volop meedoen in hun samenleving, zelfstandig blijven en de eigen regie en eigen verantwoordelijkheid houden. Dat komt uit hen zelf, dat wordt hen niet opgedrongen door de overheid, zoals veelal wordt gesuggereerd. Integendeel ! Maar het moet wel kunnen !
Ik zie dat ze vaak niet kunnen rondkomen met hun inkomen. Zonder die basisvoorwaarde kunnen ze moeilijk hun eigen kracht inbrengen in hun samenleving. Cruciaal is daarbij de verdeling van zorgkosten in onze samenleving. Dat komt voor velen hard aan en wellicht moet er nog veel aan gesleuteld worden zodat de burger er mee kan leven en werken.