Homo’s in het bejaardenhuis

Posted on 21 augustus 2012

7


Toespraak gehouden bij de opening van de tentoonstelling over tolerantie in de zorg op 21 augustus in zorgcentrum de Wellen in Oss

Ruim een jaar geleden kreeg ik telefoon vanuit den Haag. Of Oss geen koplopergemeente wilde worden voor wat betreft homo-emancipatie? Wat een flauwekul dacht ik. Wat een achterhaald thema. Er is toch niemand die zich druk maakt om de seksuele geaardheid van een ander? Vroeger, ja vroeger was homoseksualiteit een heel thema. Maar die tijden zijn voorbij. En bovendien is er de afgelopen tien jaar in Oss welgeteld één klacht gekomen over discriminatie wegens seksuele geaardheid. Ik ga dus geen problemen oplossen die er niet zijn. Dacht ik…

Toch..

Volgens Ajax-trainer Frank de Boer zijn homoseksuelen niet sportief en ontbreekt het hen aan motoriek. De Ajax-oefenmeester deed deze uitlatingen in een interview met BNN. Wat mij betreft zijn de uitlatingen van de Boer inderdaad (op zijn minst) wat onhandig, zoals de clubleiding van Ajax in een persverklaring liet weten. De ophef die naar aanleiding van de uitspraak ontstond, maakt wel duidelijk dat homoseksualiteit nog steeds een beladen thema is. En heus niet alleen op het voetbalveld.

Als je er op let

Je kunt de krant niet meer openslaan of je wordt overspoeld met homogerelateerde berichten. Of het nu over roze maandag op de Tilburgse kermis gaat of over de gayparade, het is groot nieuws en wordt breed uitgemeten in kranten en op televisie. Wat anders is, is blijkbaar erg interessant. Toen op internet verscheen dat ik deze opening zou verrichten kreeg ik een tekstbericht toegestuurd: JOEHOE, Rene, ga je dan ook in het roze?

Interessant, eng of bedreigend?

Een inmiddels goede bekende van mij heeft me over het thema homoseksualiteit diep geraakt. Ik citeer: “Het is heus niet zo dat mensen je naar het leven staan, wanneer je met je vriend hand in hand over straat gaat. Dat is het punt niet. Feit is wel dat je dat wel afleert, wanneer je vijf keer op een dag wordt toegeroepen; Homo!”. Dat is erg. Wanneer je als mens in de ogen van sommigen niet mag zijn wie je werkelijk bent en het bestaan van jouw liefde er blijkbaar niet mag zijn, dan is dat heel erg. Dat gevoel van ontkenning gun je niemand. En als mens moeten we daar iets aan doen. Wat mij betreft gaan we daar iets aan doen.

 Homoseksualiteit op leeftijd

In een zorginstelling voor ouderen wonen geen homoseksuelen. Dat is tenminste de conclusie die ik zou kunnen trekken uit het feit dat het niet gelukt is tenminste één persoon te vinden die voor de televisie of hier, zijn of haar verhaal wil doen. Geen zinnig mens gelooft dat homoseksualiteit alleen bij jonge mensen voorkomt. Blijkbaar is het dus nog wel zo’n thema dat er niet openlijk voor uitgekomen kan worden. Hier ligt een taak voor professionals. Zij stellen de norm, zij geven het voorbeeld. Het gaat niet om de vraag of homoseksualiteit voor ons een thema is. Dat is het niet voor mij en, dat mag ik tenminste hopen, dat is het niet voor de mensen van Brabant Zorg. Het gaat er om dat homoseksualiteit wel degelijk een thema is voor mensen. Mensen die zich eenzaam en ontkend voelen. Die bang zijn dat ze niet mogen zijn wie ze echt zijn.

Jij mag er zijn

Het is onze taak om die norm actief uit te dragen. Dat doen we wat mij betreft niet met roze toeters en bellen en als vrouw verkleedde mannen zoals net op de kermis. Dat doen we door heel normaal de goede dingen te doen. Door bijvoorbeeld te vragen of iemand een partner heeft (M/V). Dat doen we ook niet door stoere praatjes en grote woorden. Dat doen we door ons echt te verplaatsen in een ander. Niemand binnen deze instelling ontkent bewust mensen in hun zijn. De vraag is of we mensen actief èrkennen in wie ze zijn. Of we ervoor zorgen dat onze medemens, van welke geaardheid dan ook, werkelijk het gevoel krijgt dat hij mag zijn wie hij is. Dat het goed is zoals hij geschapen is. Daar mogen we best een stapje extra voor zetten.

Posted in: Uncategorized