Kansrijk jong en betuttelend oud

Wat er ook speelt binnen de gemeente, laat het vooral de kinderen zijn, verzuchten een opa en oma uit Heerhugowaard naar aanleiding van een discussie over het weghalen van een veel gebruikt maar “gevaarlijk” speeltouw door de gemeente. “We zijn kinderen teveel gaan zien als een gevaar voor zichzelf in plaats van als kansrijke jonge mensen die de ruimte moeten krijgen zich te ontplooien”. Hebben opa en oma Numan gelijk en zijn we echt een beetje doorgeslagen?

 Het schijnt dat ouders in de VS geen enkel risico meer nemen met hun kind. Klimtoestellen hoger dan anderhalve meter zijn gevaarlijk. Ouders die hun kind op de fiets naar school brengen, zelfs in rustige buitenwijken en voorzien van reflectoren en integraalhelm, worden voor gek versleten. Veel te gevaarlijk! En het schijnt dat er staten zijn waar ouders die hun kinderen zonder toezicht voor het huis op de stoep laten spelen serieus kans lopen uit de ouderlijke macht te worden ontzet. Gelukkig leven we in Nederland. Hier gaat het heel anders..

Dat dacht ik tenminste tot ik zaterdag 9 juni bij de lokale waterscouts “de Dorus Rijkersgroep” een boot mocht dopen. Als voormalig verkenner van een andere scoutinggroep was de jaarlijkse, door de Dorus Rijkers georganiseerde Midwinterhike een absoluut hoogtepunt. Eind januari, begin februari een weekend lopen door de bossen met rugzak op de rug en dan slapen in een tent. Wat een feest, wat een avontuur! De rugzak stond bij wijze van spreken in de kerstvakantie al ingepakt klaar.

De Midwinterhike bestaat niet meer. Ouders vonden het niet langer goed dat hun kroost een weekend in de winter door de bossen liep. Veel te zwaar, veel te koud en veel te gevaarlijk. Een paar jaar is de Midwinterhike onder dezelfde naam nog in de lente georganiseerd. De afgelopen jaren ook dat niet meer. Gaat onze samenleving, en de manier waarop we met onze kinderen omgaan, steeds meer op de Verenigde Staten lijken? Of word ik gewoon oud? Ik vrees beide..