Meer bezieling, minder middelen

Posted on 17 februari 2012

0


“Waarom meer bezieling?” Zo begint Dr Kees Verhaar zijn inleiding tijdens een conferentie van de VNG? “Omdat het met bezieling allemaal begint. Omdat ze de kern is van ons handelen. Omdat ze antwoord is op de vraag waarom we het allemaal doen. We maken ons druk om protocollen, evidence based interventies, handreikingen voor samenwerking, institutionele posities van instellingen, maar waarom doen we het eigenlijk?” Oftewel, het gaat niet zozeer over de vraag of we ons werk goed doen. Het gaat om de vraag of we het goede werk doen.

Het is altijd belangrijk onszelf de vraag te stellen of we nog doen wat we moeten doen. Of we nog bezig zijn met “het goede werk”. Of het werk dat we verzetten nog aansluit bij waar het eigenlijk om gaat.  Die vraag wordt urgenter wanneer er minder middelen en dus minder tijd beschikbaar is. Die vraag wordt helemaal urgent wanneer er door transities van taken en gewijzigd Rijksbeleid, meer en soms andere dingen van een professional gevraagd gaan worden. Misschien is juist nu de tijd rijp voor meer bezieling. Meer bezieling want minder middelen.  

Op woensdag 15 februari vond een grote studiedag over het Centrum voor Jeugd en Gezin plaats in de lievekamp in Oss. Ruim 150 professionals uit alle werkvelden rondom jeugd spraken de hele dag over thema’s als verantwoording en verantwoordelijkheid, het normale opvoeden, talentontwikkeling en ondersteuningsdenken in plaats van probleemdenken. Er werd gesproken vanuit bezieling, vanuit de passie van de professional.

Een inleider op de studiedag, Filip Coussée, wist te vertellen dat in Vlaanderen jeugdwerkers ongeveer 50% van hun tijd achter een computer zitten en niet in de weer zijn met jongeren. In Nederland zorgt juist de enorme hoeveelheid taken buiten het lesgeven om voor grote werkdruk in het onderwijs. En in de jeugdzorg schijnt administratiedruk soms tot 40% van de tijd  op te slokken. Eigenlijk, en hier citeer ik een deelnemer aan de studiedag, ” zijn we grote delen van onze tijd kwijt aan werk dat een intelligente veertienjarige ook zou kunnen doen. We moeten wel. We worden er door de politiek en de financieringsstromen toe gedwongen”.

Ik vrees dat onze deelnemer gelijk heeft. Ik vrees dat de politiek inderdaad verantwoording eist over iedere euro en  “iedere scheet die gelaten wordt.” En ik vrees dat de angst om vooral ook in juridische zin geen fouten te maken die verantwoordingsdruk alleen maar groter heeft gemaakt. Of om de woorden van een aanwezige schooldirecteur te gebruiken: “We willen vooral voorkomen dat er klachten komen”.  

Als bovenstaand beeld klopt, en ik denk dat het klopt, dan is het hoog tijd dat we weer aansluiten bij onze bezieling. Dat we in Nederland de discussie voeren of we nog wel bezig zijn met de goede dingen. En dat we de vermindering van middelen gebruiken als hefboom om die discussie fundamenteel te voeren.

Posted in: Uncategorized