Weglopen voor verantwoordelijkheid

Posted on 30 januari 2012

3


Hypengiofobie is een overweldigende, irrationele angst voor verantwoordelijkheid. De hypengyofobische persoon kan gemakzuchtig zijn en alle verantwoordelijkheden uit de weg gaan ten koste van anderen”. “Maar zijn we allemaal niet een beetje hypengiofobisch, vraagt Chantal Caes zich af op de weblog  welingelichte kringen.?”

Mensen die het weten kunnen hebben na jarenlang onderzoek vastgesteld waarom mensen weglopen voor hun verantwoordelijkheden wanneer het misgaat. Waarom we wel van anderen kunnen inzien dat ze soms hypocriete of domme beslissingen nemen, maar niet van onszelf. Ons brein zorgt er namelijk voor dat we denken het juiste te doen zelfs als er onomstotelijk bewijs is van het tegendeel.

Wie de krant leest of de actualiteiten bijhoudt, kan zonder veel moeite sterke staaltjes van hypengyofobie en het weglopen voor eigen verantwoordelijkheid vinden.  Van schoolbestuurders die miljoenen gemeenschapsgeld in futuristische schoolgebouwen steken, speculanten die gokken met gemeenschapsgeld. Van (lokale) overheden die hun geld stallen bij dubieuze banken tot prive personen die onverantwoord met hun geld omgaan en zich diep in de schulden steken. Weglopen voor verantwoordelijkheden is blijkbaar een menselijke trek die maar met moeite te beteugelen is.

Blind vertrouwen op het verantwoordelijkheidsgevoel van mensen blijkt naïef. Denken dat het vermeerderen van regels en wetten ongelukken kan voorkomen is dat ook. Bij geen van bovenstaande voorbeelden uit de actualiteit zijn er regels overtreden. In zijn werk, de nieuwe gulden regel, betoogt de socioloog Amitai Etzioni dat er een middenweg bestaat tussen absolute vrijheid van het individu en het dichtregelen van de maatschappij via wetten en regels. Hij pleit voor de herwaardering van duurzame sociale verbanden. Verbanden waarbinnen mensen elkaar weer aanspreken op hun verantwoordelijkheden. Etzioni heeft vermoedelijk gelijk. En ook ik heb waarschijnlijk af en toe last van hypengiofobie. Het is dus zaak in gesprek te blijven. Vooral ook met mensen die het niet op voorhand met me eens zijn. Werk aan de winkel.

Posted in: Uncategorized