Eigen verantwoordelijkheid

Posted on 8 november 2011

1


Zowel landelijk als ook in Oss spreken we veel over “eigen kracht” en “eigen verantwoordelijkheid.”  Op zich zullen niet veel mensen ontkennen dat de zorgende overheid hier en daar misschien wat te ver is doorgeslagen in nobele pogingen mensen te helpen. Op zich zal niemand ontkennen dat mensen in eerste instantie zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven. Misschien zelfs, zullen de meeste mensen niet ontkennen dat burgers voor een groot deel in staat zijn voor zichzelf en hun naasten te zorgen.  Dat er meer gekeken moet worden naar de eigen verantwoordelijkheid van burgers en hun netwerk staat voor mij dan ook vast. Maar wanneer we verantwoordelijkheden al te rucksichtloss terugleggen bij kwetsbare mensen en (niet meer bestaande) gemeenschappen is het medicijn van de “eigen kracht” misschien erger dan de kwaal. 

Samenwerking

Om te beginnen moeten we erkennen dat niet alle mensen de beschikking hebben over een goed werkend netwerk van familie en vrienden. Dat niet alle mensen door aanleg of situatie in gelijke mate in staat zijn te doen wat ze moeten doen. Ook wonen niet alle mensen in een buurt of wijk met grote sociale samenhang. Er moet goed naar de situatie van individuele personen gekeken worden. Maatwerk dus.  En er moet creatief en constructief worden samengewerkt tussen welzijnsinstellingen, woningcorporaties, wijkraad, de gemeente en burgers om die samenhang binnen een wijk op te bouwen. We zijn bezig om op wijkniveau de infrastructuur hiervoor verder uit te bouwen. Hiermee gaan we verder. Niet vrijblijvend, maar met een resultaatverplichting wat mij betreft.

Monitoring en sturing

Als gemeente voelen we ons verantwoordelijk voor onze burgers. Het is van belang goed in de gaten te houden hoe het met mensen gaat en wat de gevolgen van gemeentelijk en landelijk beleid nu echt zijn. Er is in Nederland, maar ook in het buitenland, niet veel ervaring met dit soort van structureel onderzoek. We gaan samenwerken met partners binnen de wetenschap om duidelijk in beeld te krijgen en te houden wat de effecten van beleid op wijk, buurt en persoonsniveau zijn. Een grote maar noodzakelijke klus.

Conclusie

De overheid is misschien een beetje doorgeslagen in haar nobele wil kwetsbare mensen te helpen. Bovendien lijken de huidige regelingen in het licht van de crisis en de bezuinigingen niet duurzaam betaalbaar te zijn. Dat er dus iets moet gebeuren is voor mij duidelijk. Dat we uit kunnen en moeten gaan van wat mensen zelf kunnen ook.  Wel blijven we als overheid deels verantwoordelijk voor onze burgers.  De overheid moet maatwerk bieden voor mensen en samenhang binnen de samenleving bevorderen. Samenwerking tussen alle partners binnen Wonen Welzijn en Zorg is daarbij van cruciaal belang. Een belangrijk en spannend proces.

Posted in: Uncategorized