100 dagen

Posted on 1 mei 2011

0


De eerste 100 dagen van de nieuwe Osse coalitie zitten er zo’n beetje op. Een periode van het zo snel mogelijk eigen maken van dossiers, sturing geven aan lopende zaken en kennis maken met heel veel mensen, dingen en procedures. Maar vooral ook een periode van kijken en luisteren, van bezinning, soms zelfs van verwondering. De komende tijd zal er veel gevraagd worden van raad en bestuurders. Er zal veel gevraagd worden van alle Ossenaren. Vergrijzing en ontgroening van de Osse bevolking bijvoorbeeld. Minder kinderen in wijken en kernen, met grote gevolgen voor scholen en mogelijk leefbaarheid. Veel meer mensen die door leeftijd en tegen hoge kosten gebruik zullen gaan maken van bestaande voorzieningen. Een relatief hoog werkeloosheidscijfer in Oss. Het vertrek van het ziekenhuis en een groot deel van MSD. Veel provinciale taken die op het bordje van de gemeentelijke overheid terecht gaan komen. En dit alles in een periode van ongekende bezuinigingen waar niet aan te ontkomen valt. Aan het college van B&W de taak om in samenwerking met de raad beleid te formuleren dat aansluit bij deze ontwikkelingen. Toch is het maken van beleid niet de grootste uitdaging. In moeilijke tijden vol onzekerheden en veranderingen hebben mensen en instellingen de neiging krampachtig en tegen een hoge prijs vast te willen houden aan wat is, zodat er geen ruimte over dreigt te blijven om samen te werken aan wat worden zal. Van instellingen die jaren gewend zijn op hun eigen manier te werken zal samenwerking met andere instellingen gevraagd worden om overlap in aanbod te voorkomen. Gemeenten binnen de regio die decennialang gewend zijn zich vooral op interne zorgen te richten zullen actief moeten samenwerken met andere gemeenten om bijvoorbeeld de jeugdzorg en het arbeidsmarkbeleid goed te kunnen regelen. Politieke partijen zullen in het algemeen belang verder moeten kijken dan hun partijpolitieke stokpaardjes. Scholen zullen in het kader van de wet op passend onderwijs echt samen moeten werken en burgers zullen zich moeten realiseren dat de tijd waarin voor de oplossing van elk probleem naar de overheid gekeken kon worden definitief voorbij is. De grootste uitdaging zit erin dat er een cultuur moet komen waarin een “smalle” blik op eigen, gemeentelijk, partijpolitiek, school of instellingsbelang, langzaam verandert in een denken waarin de gemeenschap en samenwerking voorop staat. Dat zal de echte uitdaging zijn.

Posted in: Uncategorized