Onbetrouwbare ‘partner’

Posted on 23 november 2013

3


Niet gemeenten, maar zorgverzekeraars worden vanaf 2015 verantwoordelijk voor persoonlijke verzorging. Staatssecretaris Van Rijn heeft besloten verzorging en verpleging in één hand te houden. Oppervlakkig gezien een verdedigbaar standpunt. Maar gemeenten zijn op zijn zachtst gezegd ‘not amused’. 

Gemeenten zijn al tijden aan het werk om de nieuwe Wmo voor te bereiden. In samenhang met de overige ‘transities’. Ook de jeugdzorg en de ‘participatiewet’ vallen straks onder de verantwoordelijkheid van gemeenten.  Er wordt nagedacht hoe we de vele nieuwe taken dichtbij de mensen kunnen uitvoeren. Tegen aanzienlijk lagere kosten. De bezuinigingen waar den Haag over spreekt zijn namelijk alleen lastenverzwaringen. Echt bezuinigd wordt er alleen door taken door te schuiven naar gemeenten. Met enorme kortingen op het budget.

Gemeenten staan dus voor een enorme opgave. Een compleet nieuwe inrichting van het sociale domein met veel minder geld. Ik heb de gedachte losgelaten dat gemeenten ‘de eerste overheid’ zouden zijn. Dat is alleen in theorie zo. Gemeenten worden nauwelijks betrokken bij het maken van beleid. En worden minder serieus genomen dan vakbonden, werkgeversorganisaties en andere belangenverenigingen. De gemeente is een uitvoeringsorgaan dat zonder mekkeren heeft uit te voeren wat den Haag beveelt. Onder de eenzijdig vanuit den Haag vastgestelde voorwaarden. Voorwaarden die overigens nogal eens veranderen. Hoe de wind waait, waait mijn petje.

Zoals het er nu weer uitziet valt persoonlijke verzorging straks dus toch niet onder verantwoordelijkheid van gemeenten. Veel werk blijkt dus in eens verspilde tijd en energie. Alsof je tegen de schilder die je huis zou schilderen zegt: “Oh ja, ik weet dat je al een tijdje bezig bent die kozijnen te schuren. Maar dat schilderen gaat toch niet door. Sorry voor de overlast. En stuur de rekening maar niet.” Zoiets. Maar dan zonder dat ‘sorry voor de overlast’.

Ruim 71 procent van de mensen die een indicatie voor persoonlijke verzorging hebben, is bij gemeenten al bekend via de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Via bijvoorbeeld huishoudelijke hulp, een woningaanpassing of omdat ze een scootmobiel hebben aangevraagd. Door het maken van slimme combinaties en maatwerk wilden gemeenten een deel van de enorme kortingen op budgetten opvangen. Dat kan dus nu niet meer. Voor gemeenten is dat een financieel risico waardoor ze ernstig in de problemen kunnen komen.

Zeker nu persoonlijke verzorging toch niet naar de gemeenten gaat moet de korting op het budget voor cliëntondersteuning worden teruggedraaid. Een grote nieuwe groep ondersteuning bieden kan gewoon niet met te weinig middelen. Je kunt als Rijksoverheid wel een opdracht geven. Maar het moet wel kùnnen. Gemeenten moeten wel in staat gesteld worden om de nieuwe Wmo uit te voeren. Als ik met mijn schilder om zou gaan zoals den Haag met gemeenten dan heb ik een probleem. De kans is groot dat ik wegens slecht opdrachtgeverschap en het schenden van afspraken ter verantwoording zal worden geroepen. Het wordt tijd dat iemand met den Haag het zelfde doet. 

Posted in: Uncategorized