Doodchecken

Posted on 22 november 2013

2


Het geweld tegen kinderen neemt enorm toe het afgelopen jaar. Dat concludeert het Haarlems Dagblad. “Want het Algemeen Meldpunt Kindermishandeling (AMK) doet steeds vaker onderzoek.”  Die conclusie is wat voorbarig. Er is steeds meer aandacht voor kindermishandeling. En hoe meer aandacht hoe meer meldingen. Dat kan bijna niet anders. Maar daarmee is niet gezegd dat Nederlanders tegenwoordig gewelddadiger tegenover hun kinderen zijn. Er is iets anders aan de hand.

Incidenten rond kinderen als Savannah en het Maasmeisje willen we hoe dan ook voorkomen. En we hebben nogal wat beleidsregels, protocollen en bureaucratie opgetuigd om dat voor elkaar te krijgen. Het aantal kinderen dat (tijdelijk) bij hun ouders is  weggehaald is daardoor enorm toegenomen. Net zoals de hoeveelheid tijd die een professional nodig heeft om aan te tonen dat hij in juridische zin geen fouten maakt. Niet voor niets zegt emeritus hoogleraar Herman Baartman in Trouw: “De vraag is niet meer of je beslissingen als gezinsvoogd goed zijn, maar of ze conform de regels zijn. Dus ga je op safe spelen. Was jeugdzorg eerst beducht ten onrechte in te grijpen, nu is men vooral beducht ten onrechte niet in te grijpen.”

Sinds 1 juli 2013 zijn beroepskrachten bovendien verplicht een meldcode te gebruiken bij vermoedens van geweld in huiselijke kring. Wanneer je met je kind naar de EHBO moet is de kans groot dat in nette bewoordingen aan jou èn aan je kind gevraagd wordt of papa ‘losse handjes’ heeft. Ik ken ouders die voor de tweede keer met hun kind naar de EHBO moesten. En zich vervolgens meer zorgen maakten over de indruk die ze wekten bij de behandelend arts dan over de gezondheid van hun kind. Natuurlijk is het goed om als professional je ogen open te houden. Maar we kunnen overdrijven. De angst regeert.

“Een angstcultuur leidt tot wantrouwen” aldus Baartman. “Daar is niemand mee geholpen, en zeker het kind niet waar het om draait.” Baartman heeft gelijk. Natuurlijk werkt het beter wanneer hulpverlening aansluit bij de wens van iedere ouder om het goed te doen. “Door al dat wantrouwen creëren we een veel te harde aanpak voor soms lichte problematiek”. Wie een hamer als gereedschap heeft wil overal op timmeren zullen we maar zeggen. En zolang wantrouwen binnen de zorg dominant is, ‘checken we alles dood.’ Baartman stelt dat het tijd is voor een cultuurverandering. Ik denk dat hij gelijk heeft.

 

 

Posted in: Uncategorized