Een op de drie huwelijken schijnt in een echtscheiding te eindigen. Dat is nooit zonder gevolgen. Zeker niet voor kinderen. En het aantal echtscheidingen waarbij kinderen inzet worden van felle ruzies neemt fors toe. Zo’n vechtscheiding is rampzalig voor kinderen. Jeugdzorg heeft haar handen vol om ze te helpen. Met wisselend succes. Maar misschien wordt het tijd naast aandacht voor het slachtoffer (de kinderen), de ouders wat krachtdadiger op hun verantwoordelijkheid te wijzen.
Tijdens een korte stage die ik liep, bleek dat het merendeel van de door mij geregistreerde telefoontjes naar Bureau Jeugdzorg, gepleegd werd door ouders die de hulpverlening al dan niet bewust wilden gebruiken als stok om hun ex te slaan. “De nieuwe vriend van mijn ex blowt gewoon thuis waar mijn kinderen bij zijn. Dat kan niet goed zijn. Ze moeten daar weg”. Of, nog minder subtiel: “Mijn ex is gevaarlijk. Lezen jullie geen kranten! Wat Julian en Ruben is overkomen, overkomt straks ook mijn kinderen als jullie niet ingrijpen”.
Bij navraag blijkt dat ook in onze regio het aantal vechtscheidingen enorm toeneemt. Deels zal dat te maken hebben met de economische crisis. Met de stress die het oplevert, wanneer een huis bijvoorbeeld niet verkocht kan worden. Deels zal het inderdaad te maken hebben met het steeds minder gemakkelijk regelen van praktische problemen. Maar je niet beheersen waar de kinderen bij zijn, is niet goed. En het brengen van kinderen in een loyaliteitsconflict tussen vader en moeder is ronduit kindermishandeling. Hoe vervelend je ex ook is. En hoe moeilijk praktische problemen ook zijn op te lossen, je blijft verantwoordelijk voor het welzijn en de ontwikkeling van je kind. Altijd!
Bureau Jeugdzorg krijgt het steeds drukker met het onderzoeken van alle meldingen. Mede door de dood van Julian en Ruben ligt jeugdzorg wat dat betreft onder een vergrootglas. En wanneer de ervaren druk bij een hulpverlener niet groot genoeg lijkt, dan willen advocaten die druk “in het belang van het kind” graag nog wat opvoeren. Bureau Jeugdzorg komt eigenlijk pas in beeld, wanneer beide partijen niet meer op zoek zijn naar een oplossing en het kind merkbaar in de verdrukking komt. Misschien zouden ouders met plannen om te scheiden standaard en verplicht ‘hulp bij scheiding’ moeten zoeken. Misschien moeten we zoeken naar wegen om hulp te bieden, voordat de standpunten zich verharden. Maar bovenal moeten ouders zich realiseren dat zij scheiden en ook hun kinderen lijden. Dat mag best hardop worden uitgesproken.
René Peters 
petra garrelds
30 juni 2013
Als ouders er niet uitkomen zou dat inderdaad een goede oplossing zijn. Ik zie het vaak om me heen dat kinderen de dupe worden van vechtende ouders. Toen ik ging scheiden waren de kinderen 7 en 9 jaar oud en ik wilde absoluut niet dat ze als ze gingen trouwen zich moesten afvragen wie ze kunnen uitnodigen. Dat is toch onmenselijk. Nu ze volwassen zijn zijn ze ons hier ontzettend dankbaar voor. We zitten samen aan het kerstdiner en dat geeft een voldaan gevoel. De kinderen hebben geen trauma opgelopen en als mensen zeggen dat we het goed geregeld hebben dan vind ik dat het zo geregeld hoort te zijn. Je hebt toch van elkaar gehouden en ik snap dat er soms voorvallen zijn waarbij het echt niet veilig is. Maar dat is een ander verhaal. Ik heb ook vaak dingen gedacht en mn hart gelucht bij vrienden. Maar dat mag!
Jacques Smeets
30 juni 2013
Zeker mag hardop uitgesproken worden dat kinderen lijden wanneer ouders scheiden, René. Dat wordt al sinds er echtscheidingen plaatsvinden, uitgesproken. En het zal altijd uitgesproken blijven. Er verlopen ook veel echtscheidingen zonder gevecht, maar dat neemt niet weg dat het voor kinderen altijd vervelend, emotioneel, beangstigend en verdrietig zal zijn. Want aan een echtscheiding gaan eveneens emotionele, beangstigende, vervelende en verdrietige momenten vooraf. Onvrede tussen echtlieden heeft altijd een uitwerking op haar omgeving, net zoals het huwelijk, een geboorte of sterfgeval haar uitwerking heeft.
Elk individu is in de mate van handelingsbekwaamheid (fysiek, mentaal, emotioneel, rationeel) verantwoordelijk wat hij of zij doet of laat. In veel gevallen zie je dat mensen zich daar totaal niet van bewust zijn als er relatieproblemen ontstaan. Die ontstaan meestal vanuit gebrek aan respect, liefde, seks, zelfvertrouwen, eigenwaarde etc. Onbewuste gevoelens worden op een natuurlijke wetmatigheid geprojecteerd op de partner en/of kinderen, en/of familie, en/of collega’s enz. Juist omdat die zaken vaak onbewust gebeuren ontstaan de conflicten. Die hebben slechts één doel: bewustwording.
Tja, daar zit ‘m dan ook juist de kneep. Je moet wel eerst in een toestand terechtkomen waarin je tot dit soort inzichten komt.