‘Onze obsessie met risico’s helpt kinderen niet, het maakt ze alleen maar onzeker,’ zegt Frank Furedi in Trouw. ‘Het is logisch dat mensen geschokt zijn door onthullingen over kindermisbruik. Maar we zien nu overàl gevaar. Die angst is overdreven. En verstoort bovendien de natuurlijke omgang tussen volwassenen en kinderen.’ Heeft hij een punt?
Furedi heeft zeker een punt, wanneer hij stelt dat we op het obsessieve af proberen te voorkomen dat dingen fout gaan. Zeker waar het kinderen betreft. (Worden er überhaupt nog mannen in een kinderdagverblijf geaccepteerd?) En dat de neiging het hele sociale leven met regels en protocollen te reguleren meer narigheid veroorzaakt dan het oplost. Het zou mooi zijn, wanneer we met wetten, regels en procedures zouden kunnen voorkomen dat ons iets overkomt. Maar dat kan helaas niet. Meer regels en protocollen zorgen wel voor meer bureaucratie. En bureaucratie leidt tot schijnveiligheid en hoge kosten zonder dat de zorg (voor onze jeugd) verbetert. Uiteindelijk zorgt extreme nadruk op regels er voor dat we alles gaan doen om in juridische zin geen fouten te maken. En dat er geen tijd meer is om het goede te doen.
Misschien heeft Furedi ook een punt, wanneer hij spreekt van de opkomst van een slachtoffercultuur. “We zien onszelf (en onze kinderen) meer en meer als zwak en kwetsbaar”. “We zijn getraumatiseerd. En als je nog geen trauma hebt, loop je continu het risico er een te krijgen.” Als hij gelijk heeft en we onze kinderen steeds meer als mogelijk slachtoffer gaan zien, kan ik me voorstellen dat dat kinderen inderdaad onzeker en angstig maakt. De boodschap die kinderen krijgen is: “Wantrouw elke volwassene. Zeker de mannen.” En: “Pesten leidt tot permanente schade aan een kind en zelfs tot zelfmoord.” Dat lijkt me niet goed.
Het zou zomaar eens kunnen dat onze obsessie met risico’s het idee dat we zwak en kwetsbaar zijn enorm versterkt. Misschien moeten we ons een beetje bevrijden van alle ‘experts’. (Bestaan er, nu ik er over nadenk, eigenlijk nog kinderen zonder rugzakje of extra begeleiding?) Furedi: “Ik vind dat we onze veerkracht moeten benadrukken, niet onze zwakte en kwetsbaarheid. We kunnen veel meer hebben dan de psychologen ons voorhouden.” Volgens mij heeft Furedi gelijk.
René Peters 
Jacques Smeets
31 maart 2013
Wijze man, die Furedi. Althans, dat denk ik.
Wat hij zegt over het maken van wetten, regels en protocollen om te voorkomen dat ons iets overkomt, snijdt hout. Ik heb 43 jaar m.b.v. wetten, regels en protocollen de misdaad bestreden, samen met honderduizenden collega’s dienders. Na 43 jaar is er nog steeds criminaliteit in alle soorten en omvang. Geweld is toegenomen, de veiligheid is er niet beter op geworden, mensen gedragen zich hufterig en steeds vaker zien we gezagsdragers in de fout gaan.
Toch heb ik nooit het gevoel gehad dat mijn beroep geen betekenis had of niet zou bijdragen aan een stukje veiligheid binnen de samenleving.
Ik vermoed net als Furedi, dat mensen inderdaad veel meer kunnen hebben dan psychologen of andere deskundigen ons voorhouden.
Jacques
de blauwe diender.
Titus Burgers
1 april 2013
Heerlijke blog,
Nieuwe regels of wetten werken niet of nauwelijks bij het bestrijden van misbruik, pesten of andere vormen van mishandeling. Zou die pedofiel in Amsterdam zich door een regel of wetje laten tegen houden. hij misbruikte kinderen in een dagverblijf en bij oppasadressen.
Volgens mijn is er wel winst te halen bij het signaleren van grensoverschrijdend gedrag. Spreek elkaar aan! Pesten, misbruik of andere ellende begint niet met de extreme uitwassen. Het begint klein en lijkt onschuldig.
Dus geen nieuwe wetten en regels maar de ballen hebben om elkaar aan te spreken voordat het escaleert.
Titus