Volgens de Landelijke Studenten Vakbond heeft bijna een kwart van de studenten last van psychische klachten en heeft nog eens een kwart daar last van gehad. De grootste boosdoener zou de toenemende studiedruk zijn. Maar is die druk nu werkelijk zo hoog? Of moeten we accepteren dat een studie een full-time job is. En geen klusje dat je er tussen bijbaantjes, feesten, vakantie en andere sociale activiteiten bij doet.
De kost gaat voor de baat uit. Wie iets wil bereiken, moet in zichzelf investeren. Studenten zijn gezegend met een helder verstand en de mogelijkheid zich op hoog niveau te ontwikkelen. Die mogelijkheid heeft niet iedereen. Er mag dus best enige inzet en motivatie van hen verwacht worden. Niet dat studenten luie mensen zijn. Integendeel. Ze zijn zo druk met feesten, bijbaantjes, vakanties, andere sociale activiteiten dat echt studeren er nauwelijks bij kan. Zolang ouders regelen wat er geregeld moet worden (koken, wassen, agenda, stok achter de deur) lukt dat net. Wanneer ouders tijdens studietijd wat op de achtergrond raken, lukt dat net niet.
De stap naar volwassenheid is voor ieder mens best zwaar. En gaat vaak met horten en stoten. Het is lastig wanneer je nooit gewend bent geweest echt hard te studeren omdat de lesstof in hapklare brokjes werd opgediend. En nog moeilijker wanneer plannen en het houden van overzicht niet nodig waren omdat ouders of leraren dat voor je deden. Of omdat twee avonden hard studeren voor een zwaar tentamen ook net voldoende was. Wanneer je ook van je ouders niet hebt leren kiezen tussen het een of het ander maar gewend bent te denken in èn èn, dan is die stap naar volwassenheid wel erg groot.
Waarschijnlijk heeft de LSVB gelijk dat het aantal studenten met psychische klachten groeit. Maar de conclusie dat dat zou komen door de toegenomen studiedruk lijkt me niet juist. Iedere gezonde student is in staat 40 uur per week intensief bezig te zijn. Dat zijn de meesten ook. Maar ik ken geen student die die veertig uur aan zijn studie besteedt. In plaats van universiteiten op te roepen opleidingen niet te zwaar te maken, zou de studentenvakbond duidelijk moeten maken dat niet alles tegelijk kan. Ouders en scholen zouden daar meer aandacht aan moeten besteden. En daar misschien zelfs het goede voorbeeld in kunnen geven. Kiezen moet. Van èn èn worden mensen op den duur niet gezonder. Ook studenten niet.
René Peters 
Kitty de Laat
30 maart 2013
Deze blog is mij iets te kort door de bocht. Even een blik in de praktijk.
Mijn eerste zoon Simon begint dit jaar aan zijn studie. Mijn tweede, Thomas, volgt over twee jaar. Wanneer Simon zijn studie binnen 4 jaar afrondt heeft hij een studieschuld van ongeveer 27.000 euro (tenzij hij zijn diploma niet haalt, dan wordt het 47000). Zijn broer straks 40.000 (bij invoering van leenstelsel) als alles perfect (!) loopt. Een kleine kamer in Utrecht heb je vanaf 450 euro per maand. De beurs en lening is niet voldoende om van rond te komen, als je alle kosten rond de studie er ook van moet betalen. Meer lenen kan niet, meer krijgen of lenen van ons gaat ook niet. Hij zal wel een baantje móeten zoeken wil hij rond kunnen komen. Van alle kanten krijgt hij te horen dat de kans op werk “straks” vrijwel nihil is. Hij gaat biologie studeren. Daar zal hij hard voor moeten werken, dat weet hij en dat is hij ook zeker van plan. Volgens de tabel in Elsevier is de kans op een baan na deze studie vrijwel nihil, maar godzijdank heeft hij een passie waar hij desondanks voor wil gaan. Dat moet ook bijna wel wil je er überhaupt aan durven te beginnen. Ik heb veel studenten in mijn omgeving die voortdurend onder stress gebukt gaan. Zij gaan allemaal zelden uit en hebben geen geld noch tijd voor en vaak geen zin in feestjes. Ze kunnen geen bijbaantjes vinden, ook die worden steeds schaarser. En ze hebben geen zicht op een baan na hun studie. Deze tijd legt veel druk op hen. Zeker bij diegenen die zich verantwoordelijk voelen, zoals Simon.
Ik vraag me echt af hoe hij en wij dat moeten rooien, laat staan hoe mensen die nu al rond de armoedegrens leven dat moeten doen. Ik zie hoe Simon zich zorgen maakt en daar nu al zenuwachtig om wordt. Ik hoop dat tegen de tijd dat jongere kinderen gaan studeren, het perspectief wat minder dreigend is.
Ja, ik ben natuurlijk heel erg blij dat in Nederland studeren kan en mag. Daarover hoor je mij noch Simon noch Thomas klagen, in tegendeel. En natuurlijk hoop ik dat ze er vooral ook van gaan genieten, van deze tijd. Maar nee, ten opzichte van “vroeger” is het er zeker niet makkelijker op geworden. Ik kan me goed voorstellen dat dat studenten soms te veel wordt, helaas.
En ja.. de waarheid zal vast in het midden liggen…
els
31 maart 2013
Kitty ik zit niet in de situatie van een gaan of studeren kind.Maar enkele vrienden van mij wel.En het beeld wat jij schets klopt zeker voor de meeste en het ander beeld van dhr Peters is zeker een beeld heel lang geleden dat nog steeds geromantiseerd is.De harde werkelijkheid is echt zoals Kitty schrijft.Er is nu al een kloof tussen arm en rijke studenten en we gaan terug naar de tijd van mijn oma heb je geld kan kind studeren geen geld dan werken.Net als heb je geld ga je naar de dokter anders niet.De vele zorgschulden en zorgmijders zijn er al.En in mijn beleving zou juist studeren geen geld zaak moeten zijn.Zij zijn onze mensen voor de toekomst van Nederland.En ook mijnheer Rutte werkt niet de hele week ook hij feest wel eens of gaat op vakantie.Een mens is geen robot.
Lenneke
31 maart 2013
Voor een starter op de huidige arbeidsmarkt zijn de voorwaarden waar je aan moet voldoen niet gering. Zonder bijbaantjes en aantoonbare nevenactiviteiten komt je brief bij voorbaat al op de stapel ‘afgewezen’. Daarnaast moet je inderdaad je collegegeld, kamer, levensonderhoud en verzekeringen betalen. Dat lukt helaas niet van je studiefinanciering. Ik ben het vaak eens met uw stellingen maar deze week een keer niet.
Groeten, Lenneke
Lisanne
9 december 2014
Als zelf studentzijnde op het HBO kan ik je vertellen dat er zat studenten zijn die meer dan 40 uur aan school besteden. Daarbij werken zij rond de 10 uur in de week en proberen ze hun sociale contacten te onderhouden. Hou dat eens vier jaar vol zonder eens kopje onder te gaan?