Met enige regelmaat zal op mijn weblog een gastbijdrage worden geplaatst. Deze vijfde gastbijdrage is geschreven door Kitty de Laat, directeur / bestuurder van welzijnsorganisatie Vivaan en voorzitter van Verdiwel.
Wanneer je gaat verhuizen, gaat het meestal vanzelf. Je bedenkt wat je zelf kunt doen, schakelt vrienden in om te schilderen. Je weet wie er goed is in inrichting en wie je beter kunt vragen mee te sjouwen of de catering te verzorgen tijdens de verhuizing. Toen ik mijn huis ging verbouwen, een enorme klus met een klein budget, vond ik al snel een aannemer die met mij ging kijken wat ik zelf kon doen (zelfwerkzaamheid), wat ik aan vrienden kon uitbesteden (in mijn “systeem” zit een erg handige vader), en wat er dan overbleef aan taken die ik beter aan een vakman kon uitbesteden. Allemaal heel logisch, prima verlopen en super gezellig. En zo voor de hand liggend.
Ander voorbeeld: je bent zwanger. Zodra het Goede Nieuws bekend is, word je omringd door zorg van naasten. Je krijgt (ongevraagd) advies van familie en buren, iedereen vraagt je elke keer dat hij of zij je ziet hoe het met je gaat en of je nog wat nodig hebt. Het voelt als een warm bad. Als we zo goed weten hoe het is om steun te krijgen en hoe fijn en warm het gevoel is om van betekenis te zijn voor een ander, waarom is dat dan zo lastig wanneer je (ineens) “kwetsbare burger” bent? We zijn het zo normaal gaan vinden om de burger de regie over zijn eigen leven volledig uit handen te nemen en zonder pardon over te dragen aan professionals, wanneer iemand een vraag heeft op het gebied van zorg. De verzorgingsstaat heeft ertoe geleid dat de burger consument werd en elke prikkel om elkaar hulp te vragen of te bieden in de kiem werd gesmoord.
De laatste jaren zijn veel dure begrippen bedacht: wederkerigheid, vraagverlegenheid, informele steunstructuren, Welzijn Nieuwe Stijl, eigen kracht, samenredzaamheid, waarlangs we, stap voor stap, middels transities en transformaties, richting proberen te geven aan de weg terug. En begonnen we discussies over de maakbaarheid van de samenleving en in hoeverre mensen die niet zichtbaar van waarde zijn voor die samenleving (van Dam’s Onrendabelen) toch mee zouden moeten… mogen… doen…
Ik droom al heel lang van een samenleving waarin het (weer) normaal is om het samen te redden. Gewoon, omdat het zoveel (meer)waarde heeft. Ik kies ervoor om, als privé persoon en in mijn werk, met ziel en zaligheid werken aan dat doel. In de overtuiging én de hoop dat het tij nog te keren is.Voor mij betekent Welzijn Nieuwe Stijl: werken aan zingeving, mensen hun kracht weer laten ontdekken en gebruiken, voor zichzelf en voor elkaar. En genieten van de mooie initiatieven die ik zie ontstaan: van Broodfondsen tot burenhulpcentrales en maatjesprojecten. We komen er wel….
Kitty de Laat
René Peters 
Herman Delwig
7 februari 2013
Niets aan toe te voegen. Ijzersterk artikel
els
8 februari 2013
Deels eens met je verhaal.Een verhuizing is iets korte durend.Je vergt bijv mee desnoods 3 weken en klaar.Zwangerschap of bijv een gebroken been is een bepaalde tijd.Makkelijk te overzien. Iets anders is bijv langdurige zorg.Ik neem mezelf woon alleen met wao uitkering heb zoon met plusje .Mijn buurvrouw nu 88 jaar.Ze komt regelmatig even op de koffie,doe af en toe iets voor haar.Prima.Nu sinds enkele jaren,knokte ik vaak voor haar omdat ze slecht at,komt ze met veel zaken bij mij ten tij en ontij.Ze raakt er langzaam af en ze verwacht steeds meer van me,eigenlijk niet eens vrijblijvend meer.Haar familie hoor of zie je niet.Langzaam aan heb ik een dagtaak buiten mijn eigen gezin.Dokter bellen medicatie alles komt op mijn bord.Instanties die ik bel weten alleen te vertellen u bent geen familie.Nu heb ik eigen kind maar ook een kind van 88 jaar.Die me claimt.Ze is na een val eindelijk hulp in huis en wassen en warm maaltijd.Korte momenten die niet zien hoe ze achteruit gaat.thuiszorg veel wisselingen.Zij zelf ziet niet dat kerstkaarten 10 jaar oud zijn en zet ze op de kast en als er van de gemeente iemand komt verteld ze verhalen over neven richten en kinderen die er al zeker 18 jaar met geluk 2 keer komen maar nooit ouder worden.
Ik ga niet op vakantie of weekend weg. Ik moet veel geduld hebben met haar.Maar ook mijn autistische zoon nu puberend heeft zorg nodig.
En eigenlijk had ik toch verwacht dat de instanties dit zouden op pikken.
En niet ik dit bijna verplicht tot haar dood moet doen.
Daarom zal ik zeker na haar niet meer aan hulp doen om niet weer in deze situatie te komen
Kitty de Laat
8 februari 2013
Dag Els, hartelijk bedankt voor uw reactie. Wat geweldig wat u doet voor uw buurvrouw, en wat vervelend dat u zich daarin in de kou voelt staan (althans, dat meen ik te lezen in uw bericht) en ondersteuning mist van instanties. Wat u zegt past precies in mijn betoog, sterker nog: u voegt er nog een heel belangrijke factor aan toe. Ik denk dat veel van de instanties die u noemt óók weer opnieuw moeten leren om samen te werken met familie en buren(hulp). Het is zeker niet mijn betoog dat ik vind dat álles weer bij burgers gelegd moet worden, maar wel dat je elkaar moet zien te vinden rondom iemand als uw buurvrouw en uw zoon. Ik hoop dat u in uw omgeving een organisatie vindt die met u mee kan denken aan gecombineerde oplossingen, zodat uw hulp voor u wat lichter wordt en u zich niet gedwongen voelt het contact met uw buurvrouw, door deze omstandigheden, te verbreken. Want dat zou echt ontzettend jammer zijn. Wat juist van heel grote waarde is, zijn de langdurige contacten zoals u die beschrijft. Ik vind dat we er met elkaar voor moeten zorgen dat dat behouden kan blijven.
Corianne Leffers, Tine Marije Jong en Anna Luinstra
16 mei 2013
Wij sluiten ons aan bij jouw mening over dat we het samen moeten redden. Wij denken dat het echter niet meer normaal is in deze samenleving, om met je problemen bij anderen aan te kloppen, vanwege de prestatiedruk die er in de samenleving heerst. Hierdoor denken wij dat mensen minder snel hun kwetsbaarheden durven laten zien. Wij zijn van mening dat door deze prestatiedruk een gevoel van statusangst kan ontstaan. De nadruk wordt gelegd op wat je moet kunnen. In deze maatschappij worden er veel mogelijkheden gecreëerd om succesvol te worden. Hierdoor zou het mogelijk zijn dat men denkt dat het hun eigen schuld is wanneer men niet slaagt of niet succesvol is volgens deze samenleving. Om dit te doorbreken denken wij dat het van belang is om erop af te gaan en weer duidelijk te maken dat kwetsbaarheden gedeeld kunnen worden. Bovendien dat deze kwetsbaarheden er mogen zijn. Het zou volgens ons goed zijn wanneer naastenliefde weer een prominente norm wordt in de samenleving. Voorheen zagen we dit in het christendom en wij hebben het idee dat dit langzaamaan weggevaagd is en niet meer vanzelfsprekend is.