Een blog over welzijn nieuwe stijl…. Tja!

Posted on 7 februari 2013

4


Met enige regelmaat zal op mijn weblog een gastbijdrage worden geplaatst. Deze vijfde gastbijdrage is geschreven door Kitty de Laat, directeur / bestuurder van welzijnsorganisatie Vivaan en voorzitter van Verdiwel.

Wanneer je gaat verhuizen, gaat het meestal vanzelf. Je bedenkt wat je zelf kunt doen, schakelt vrienden in om te schilderen. Je weet wie er goed is in inrichting en wie je beter kunt vragen mee te sjouwen of de catering te verzorgen tijdens de verhuizing. Toen ik mijn huis ging verbouwen, een enorme klus met een klein budget, vond ik al snel een aannemer die met mij ging kijken wat ik zelf kon doen (zelfwerkzaamheid), wat ik aan vrienden kon uitbesteden (in mijn “systeem” zit een erg handige vader), en wat er dan overbleef aan taken die ik beter aan een vakman kon uitbesteden.  Allemaal heel logisch, prima verlopen en super gezellig. En zo voor de hand liggend.
Ander voorbeeld: je bent zwanger. Zodra het Goede Nieuws bekend is, word je omringd door zorg van naasten. Je krijgt (ongevraagd) advies van familie en buren, iedereen vraagt je elke keer dat hij of zij je ziet hoe het met je gaat en of je nog wat nodig hebt. Het voelt als een warm bad. Als we zo goed weten hoe het is om steun te krijgen en hoe fijn en warm het gevoel is om van betekenis te zijn voor een ander, waarom is dat dan zo lastig wanneer je (ineens) “kwetsbare burger” bent? We zijn het zo normaal gaan vinden om de burger de regie over zijn eigen leven volledig uit handen te nemen en zonder pardon over te dragen aan professionals, wanneer iemand een vraag heeft op het gebied van zorg. De verzorgingsstaat heeft ertoe geleid dat de burger consument werd en elke prikkel om elkaar hulp te vragen of te bieden in de kiem werd gesmoord.

De laatste jaren zijn veel dure begrippen bedacht: wederkerigheid, vraagverlegenheid, informele steunstructuren, Welzijn Nieuwe Stijl, eigen kracht, samenredzaamheid, waarlangs we, stap voor stap, middels transities en transformaties, richting proberen te geven aan de weg terug. En begonnen we discussies over de maakbaarheid van de samenleving en in hoeverre mensen die niet zichtbaar van waarde zijn voor die samenleving (van Dam’s Onrendabelen) toch mee zouden moeten… mogen… doen…

Ik droom al heel lang van een samenleving waarin het (weer) normaal is om het samen te redden. Gewoon, omdat het zoveel (meer)waarde heeft. Ik kies ervoor om, als privé persoon en in mijn werk, met ziel en zaligheid werken aan dat doel. In de overtuiging én de hoop dat het tij nog te keren is.Voor mij betekent Welzijn Nieuwe Stijl: werken aan zingeving, mensen hun kracht weer laten ontdekken en gebruiken, voor zichzelf en voor elkaar. En genieten van de mooie initiatieven die ik zie ontstaan: van Broodfondsen tot burenhulpcentrales en maatjesprojecten. We komen er wel….

Kitty de Laat

Posted in: Uncategorized