Tunnelvisie

Posted on 7 december 2012

2


Of het nu Bert Molenkamp, de voormalig topman van scholengroep Amarantis betreft, of Nurten Albayrak, voormalig topvrouw van het COA, ze schijnen zich niet te herkennen in kritiek en voelen zich vooral beschadigd in hun integriteit. Anderen laten net als Erik Staal van Vestia de kritiek van zich afglijden als water van een hete teflonpan. Wat voor een buitenstaander duidelijk fout is, blijft voor betrokkenen ook achteraf blijkbaar normaal. Hoe kan dat?

“Mensen zijn vaak geneigd halsstarrig vast te houden aan hun eigen ideeën. Hoe fout hun overtuiging ook is en hoe goed de aangeleverde tegenargumenten ook zijn, ze weten van geen wijken.” Dat schrijft Erik Rassin in het voorwoord van zijn boekje Waarom ik altijd gelijk heb over tunnelvisie. Mensen hebben een aangeboren talent om hen onwelgevallige informatie gewoon te blokkeren en alleen bevestiging te zoeken voor wat ze al vonden.

Tunnelvisie is de onkunde, onwil of onmogelijkheid om bepaalde dingen waar te nemen die buiten iemands directe belevingswereld liggen. Daar schijnen we allemaal aanleg voor te hebben. Deze menselijke neiging wordt nog eens versterkt, wanneer we werken in groepjes gelijkgestemden. Rassin: “Wanneer we het samen zo fijn met elkaar eens zijn, wordt de neiging eens kritisch te kijken naar het eigen handelen nog makkelijker uitgeschakeld.”

Meestal leidt tunnelvisie niet tot grote ongelukken. Bij het COA, Amarantis en Vestia dus duidelijk wel. Volgens Erik Rassin valt tunnelvisie nooit helemaal te voorkomen maar hij geeft wel tips om minder vaak en minder hard in onze valkuilen te trappen.  Rassin: “Zoek actief naar alternatieve denkrichtingen en zoek vooral actief naar mensen die het niet op voorhand met je eens zijn.” Dat is een goede tip voor ons allemaal.

 

Posted in: Uncategorized