Zorgkostendiscussie

Het College voor Zorgverzekeringen heeft begin augustus de vraag opgeworpen of zeer dure medicijnen voor  zeer zeldzame ziekten in de toekomst vergoed moeten worden. Niemand die een hart heeft kan en wil een mens medicijnen weigeren.  Toch gaat politiek over de verdeling van middelen die per definitie eindig zijn. En dus moet de discussie over de eerlijke verdeling van die middelen gevoerd worden. Van politici mag verwacht worden verder te kunnen kijken dan een gezicht alléén.

“Een demente patiënte van 80 jaar met een heupfractuur en nierfalen nog aan de nierdialyse doen – zoals destijds het voorstel van behandelend artsen over mijn schoonmoeder luidde- is onzinnig”, stelt Nelleke Noordervliet in Trouw. De vraag is wat we wel en wat we niet meer zouden moeten doen. Met andere woorden; moet alles wat kan, of zijn er grenzen? Voor de ziekte van Pompe kost de behandeling van een patiënt jaarlijks tussen de 400.000 en 700.000 euro. De heer Struijs van het CVZ:  “Is het rechtvaardig om iedereen meer zorgpremie te laten betalen of een hoger eigen risico, zodat een kleine groep zieken dure medicijnen kan blijven krijgen? En hoe zit het dan als die dure behandeling hen niet geneest maar hun leven slechts met een paar maanden of jaren kan verlengen?” De volgende morgen stonden kranten vol met verhalen over individuele patiënten. En geen politicus durft de echte discussie meer te voeren.

Op dit moment geeft een gezin met twee kinderen dat 1,5 keer modaal verdient 23 procent van zijn bruto-inkomen uit aan collectieve zorg. Naar verwachting loopt dat in 2040 op naar 45 procent. De zorg kan een stuk efficienter en eerlijker worden georganiseerd. Daar valt nog veel winst te behalen. Maar zelfs dan zit ergens een grens aan de solidariteit die gevraagd kan worden. Waar die grens ligt of zou moeten liggen staat open voor discussie. Wat er van mensen zelf gevraagd mag worden ook. Die discussie wordt in de politiek niet of nauwelijks gevoerd. De stelling dat niemand er voor kiest ziek of hulpbehoevend te worden is juist. Daaraan toevoegen dat nadenken over grenzen aan zorgbudetten dus onbespreekbaar is niet.

Ik ben het volledig eens met Hidde Boersma van G500 in Trouw: “De zorgkostendiscussie is onethisch wordt vaak gezegd, maar als er iets onethisch is, dan is dat nu achteroverleunen en het probleem doorschuiven.” De discussie moet gevoerd worden. Van een politicus mag verwacht worden naar de individuele patiënt en naar de grote lijn willen kijken. Zelfs als dat op korte termijn stemmen lijkt te kosten.