Lijsttrekker

Posted on 11 mei 2012

0


Het zal niemand zijn ontgaan; na de PVDA zal ook het CDA haar nieuwe lijsttrekker niet langer voordragen maar laten kiezen door haar leden. Een boeiend proces, welk perspectief je ook kiest.

De afgelopen anderhalf jaar heeft het CDA met VVD en gedoogpartner PVV, regeringsverantwoordelijkheid gedragen. Binnen het CDA lag die samenwerking erg gevoelig. Nog los van de inhoud, maar moet je willen samenwerken met een partij en een persoon die bevolkingsgroepen uitsluit? Tweederde van de leden vond destijds van wel. Het land moest tenslotte bestuurd worden en andere samenwerkingsverbanden bleken niet mogelijk of lagen (nog) minder voor de hand. Nu aan de gedoogconstructie een eind is gekomen en er nieuwe verkiezingen zijn uitgeschreven, lijkt het wel of iedereen meer dan opgelucht ademhaalt. Sterker nog, achteraf lijkt iedereen tegen de samenwerking met Wilders te zijn geweest. Hoe geloofwaardig is dat?

Het CDA is een middenpartij. Een partij die wil verbinden, die duurzaamheid, solidariteit en gemeenschapszin hoog in het vaandel heeft staan. Een partij die haar verantwoordelijkheid wil dragen, ook wanneer dat moeilijk wordt. Het kan dan niet anders of er moeten compromissen gesloten worden. Maar er bestaat, ook hier, een midden tussen principieel jezelf blijven zonder ooit veel invloed te krijgen en regeren ondanks jezelf. Wat mij betreft is het CDA de afgelopen twee jaar teveel richting dat laatste opgeschoven.

Het experiment, want zo zie ik de samenwerking tussen VVD, CDA en PVV, is mislukt. Liefde is het niet geworden en het “verstandshuwelijk” hield geen stand. Het is begrijpelijk dat mensen die binnen de gedoogconstructie gedwongen waren dingen te accepteren waar ze eigenlijk niet achter stonden, na het vallen van het kabinet, opgelucht ademhalen. Het is begrijpelijk en vaak terecht dat ze met kracht afstand nemen van iets waar ze, nog maar zo kort geleden, achter moesten staan. Het is begrijpelijk maar het komt, vooral voor de buitenwereld, niet geloofwaardig over.

Vier van de zes kandidaat lijsttrekkers vertegenwoordigen wat mij betreft teveel het CDA van de afgelopen twee jaar om, op een voor de buitenwereld geloofwaardige manier, het gezicht te zijn van het CDA de komende jaren.  Nederland, maar zeker ook het CDA, heeft een frisse wind nodig. Iemand die het CDA op de kaart kan zetten zoals het CDA wil zijn. Kandidaat lijsttrekker Marcel Wintels verwoordt het  zo: “Het probleem zit als volgt: we zijn een veel te gesloten en onherkenbare bestuurderspartij geworden. Het moet minder Haags, minder gesloten en meer in de samenleving. We moeten duidelijk gaan stellen wie wij zijn. Een brede volkspartij waar iedereen terecht kan, nabij, midden in de samenleving.” Wat mij betreft mag Wintels de kar gaan trekken.

Posted in: Uncategorized