Vertrouwen in de politiek

Als op 13 september het bier nog niet gratis is, heeft de politiek een probleem, schrijft Raoul du Pré in de volkskrant. Verkiezingsbeloften vliegen de kiezers om de oren. Het lijkt wel alsof er geen crisis is. Dat gaat straks tegenvallen. “Er is nog niet één partij die in een eerlijke rekensom laat zien waar al die miljarden moeten worden gehaald”.

Iedereen die als leraar voor de klas heeft gestaan weet het. Een goede leraar is op zijn minst voorspelbaar. Hij zegt wat hij vindt  en doet wat hij zegt. Een goede leraar stelt zijn leerlingen de dingen niet anders voor dan ze zijn. Zelfs niet in de hoop daar op korte termijn populair door te worden. Op die manier verlies je het vertrouwen van je leerlingen. En dan kun je het als docent nog knap lastig krijgen.

Volgens mij liggen onderwijs en politiek niet zo heel ver uit elkaar. Een leraar en een goed politicus richten zich niet op de korte termijn, maar op succes op de (middel) lange termijn. Ze richten zich niet op deelbelangen van subgroepjes om zelf het hoofd boven water te houden. Ze richten zich op de hele groep (gemeenschap) zonder het individu uit het oog te verliezen.

In de aanloop naar de verkiezingen geven politieke partijen duidelijk aan waar niet op moet worden bezuinigd en waar wel in moet worden geïnvesteerd. Geen enkele partij geeft aan waar het geld vandaan moet komen. Hooguit zou het geld uit “Europa” of van “de banken” moeten komen. En bezuinigen hoeft zeker niet te snel. Dat zou de economie maar kapotmaken. “Ergens rond 2017 zou de begroting weer op orde moeten zijn.” Dat gaat straks tegenvallen. En dat gaat het vertrouwen in de politiek terecht ernstig schaden.

In het kader van de noodzakelijke bezuinigingen, de verkiezingen en de reacties op de opiniepeilingen zouden politici stage moeten lopen in het onderwijs. Het gaat om de klas. En zeker niet om de populariteit van de leraar op zeer korte termijn. Zo zouden politici ook moeten redeneren. De meesten doen dat nu niet. En dat is jammer.