Een voorbeeld voor de politiek

Geplaatst op 28 mei 2012

0


Ergens heb ik gelezen dat mensen op drie manieren kunnen reageren op feiten die onvermijdelijk tot verandering van de bestaande werkelijkheid zullen leiden. Je hebt mensen die de feiten (zolang dat kan) ontkennen. Je hebt mensen die zich met alle geweld tegen het onvermijdelijke verzetten. En je hebt mensen die de feiten onderkennen, verder kunnen en willen kijken dan het eigenbelang, en er samen, ook in de verandering naar een nieuwe situatie, het beste van willen maken. Zelfs wanneer dat moeilijk wordt.

Er bestaan geen linkse of rechtse problemen. Er is geen verschil tussen een liberaal of socialistisch begrotingstekort. Er bestaat geen oplopende “groene” staatsschuld. Het is ook niet mogelijk sociaal-democratisch werkloos te zijn of als bevolking Christen-democratisch te vergrijzen. Hoe je de wereld ook bekijkt, waar je ook vandaan komt, de feiten blijven gelijk. De bestaande werkelijkheid zal onvermijdelijk moeten veranderen. Ook wanneer je dat niet wilt zien of je er (uit principe) tegen wilt verzetten.

We leven in een democratie. En het wezen van een democratie is wat mij betreft niet (alleen) dat de meeste stemmen gelden. Dat de minderheid onder het juk van de meerderheid door zou moeten. Dat het recht van de sterkste altijd zou moeten gelden. De essentie van de democratie is dat de meerderheid rekening houdt met de minderheid. Dat het gaat om de zoektocht naar wat goed is voor allen in de wetenschap dat daarvoor offers gebracht moeten worden door het individu.

Lezend in de krant over het Kunduz- of Lenteakkoord en de reacties daarop, dit weekend, heb ik lang nagedacht over de zogenaamde scholenruil in de Ruwaard. Hoe bijzonder is het eigenlijk dat de feiten (minder geld, minder leerlingen en een teveel aan ruimte) door schoolbesturen, die nu niet bepaald van nature gewend zijn samen te werken, worden erkend? En wel zonder in onderlinge strijd te vervallen? Hoe bijzonder is het eigenlijk dat er een keuze gemaakt is die forse negatieve kanten heeft voor elke partij afzonderlijk, maar die met afstand het beste is voor iedereen? De politiek, in den Haag, maar ook in Oss en ergens anders, kan een voorbeeld nemen aan het Osse onderwijsveld. Chapeau!

 

About these ads
Posted in: Uncategorized